ากเมาส์ เช็ดฝ่ามือชื้นเหงื่อกับเสื้อก่อนจะวางกลับลงไปใหม่ นิ้วของเขาแนบแน่นเล็กน้อยขณะกดเดินหน้าต่อ
ก่อนที่จะได้ทันรู้ตัว เขาก็เริ่มจมดิ่งลงไปกับเกมเสียแล้ว
สภาพแวดล้อมรอบตัวเริ่มพร่ามัว ความเป็นจริงหลุดลอยไป ตัวเขาหลอมรวมเข้ากับตัวละคร สุรเสียงรอบกายทั้งเสียงลมหายใจแต่ละครั้ง เสียงไม้ลั่นแต่ละครา เสียงฝีเท้าแต่ละก้าว… มันขยับขยายภายในหูของเขา ดึงเส้นประสาทความตึงเครียดราวกับสายไฟที่พร้อมจะขาดลงได้ทุกเมื่อ
พรึ่บ!
ดวงไฟเปิดปิดสลับกันเป็นรูปแบบเดิม ๆ เสียงเพลงจะกลับมาทุกครั้งที่สว่างไสว และเสียงฝีเท้าจะเร่งรีบขึ้นทุกครั้งที่ความมืดหวนคืน
มันเหมือนกับตอนที่อยู่ในการทดสอบเลย
แต่ถึงอย่างนั้น…
ตึก!
เสียงฝีเท้าอีกก้าวหนึ่งกึกก้องผ่านลำโพง เทอร์แรนซ์สั่นกระเส่า— หัวจินตนาการถึงภาพของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่เสียชีวิตไปในอดีต กำลังเอื้อมฝ่ามือสั่นเครือมาจับไหล่ของเขา
ร่างกายสั่นสะท้าน ปลายนิ้วกดปุ่ม Shift อีกครั้ง
‘มันก็แค่จินตนาการ ไม่ใช่เรื่องจริงสักหน่อย อย่าไปหลงกลกระจอก ๆ แบบนี้สิวะ’
“ฮ่าา… ฮ่าา…”
เสียงหายใจหนัก ๆ ของตัวละครเร่งเร้ามากขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านออกมาทางลำโพง ในขณะที่ตัวเทอร์แรนซ์ หายใจตามจังหวะของตัวละครโดยอัตโนมัติ
เขาไม่ใช่คนเดียวที่เป็นแบบนั้น
เหล่าเด็กให
