ม่เองก็ไม่ต่างกัน ศีรษะของพวกเขาขยับเข้าไปใกล้จอภาพมากยิ่งขึ้น
เทอร์แรนซ์ยังคงบังคับตัวละครให้วิ่งไปข้างหน้า นิ้วมือแข็งเกร็งและเกาะเมาส์แน่น
ฝีเท้าไล่ตามมาอย่างรวดเร็วและไม่หยุดหย่อนท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่งอย่าง
เทอร์แรนซ์เกือบจะหนีพ้นฝีเท้านั้นได้แล้ว
‘อีกนิดเดียว อีกแค่นิดเดียว…!’
เขารู้สึกได้ว่าใกล้จะถึงจุดเปลี่ยนของเกมแล้ว เขาแค่ต้องอดทนจนกว่า—
ตัวละครหยุดลงกะทันหัน
ข้อความแจ้งเตือนเด้งตามขึ้นมาติด ๆ
[พลังกายของคุณหมดแล้ว]
ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานดั่งเลือดกินพื้นที่ส่วนล่างของหน้าจอ หัวของเทอร์แรนซ์พลันว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ ความสามารถในการคิดวิเคราะห์ของเขาก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกัน เสียงก้าวเดินไล่หลังเร่งความเร็วขึ้นฉับพลัน กลายเป็นเสียงวิ่งตรงดิ่งมาทางเขา
เทอร์แรนซ์หันตัวละครกลับหลังไปตามสัญชาตญาณ นิ้วมือของเขาสั่นระริก
และแล้ว—
ใบหน้าหนึ่ง
ว่างเปล่า ไร้ซึ่งรายละเอียด
มันปรากฏเต็มหน้าจอ มองตรงมาที่เขา ดวงตากลวงเปล่าสีดำสนิทราวกับรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา
“ว๊ากกกกกกกก—!”
เสียงกรีดร้องฉีกกระชากบรรยากาศภายในออฟฟิศ เมาส์ไถลหลุดออกจากมือเทอร์แรนซ์ที่ตอนนี้กระเถิบถอยด้วยความหวาดผวา
พวกเด็กใหม่ก็ตามกันไปติด ๆ สีหน้าแต่ละคนซีดเผือดและล้มตึงไปข้างหลัง
