ชั่วขณะ ก่อนรู้สึกคับแค้นใจเป็นที่สุด!
เธออุตส่าห์ใจกว้างขนาดนี้ ทั้งยังไม่ถือสาเรื่องที่ซู่เป่าแย่งโควตาไปเลยนะ!
ซู่เป่าทำแบบนี้ได้อย่างไร!
“งั้นฉันไปเล่นกับเธอแทนก็ได้! ตรงนั้นมีต้นสนอยู่ด้วยนะ ไม่แน่อาจจะมีกระรอกตัวเล็ก ๆ ออกมาให้เห็นก็ได้” เสวี่ยเอ๋อร์จำต้องหันไปมองหาหานหานพลางยิ้มอย่างเขินอาย ภาพจำที่เธอมีต่อหานหานยังคงติดอยู่ที่เหตุการณ์คืนนั้น ตอนหานหานเปิดศึกแย่งกระโปรงกับซู่เป่า
เสวี่ยเอ๋อร์ปักใจเชื่อว่าหานหานย่อมไม่ชอบซู่เป่า ดังนั้นเธอจึงวางแผนดึงหานหานมาเป็นพวก เพื่อให้ซู่เป่าให้อยู่ตัวคนเดียว!
ฮึ่ม! ดูซิว่ายัยนั่นจะทำหน้ายังไง!
“ใครจะอยากเล่นกับเธอ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”
แต่ใครจะรู้ว่าหานหานกลับแสดงกิริยาเหยียดหยามออกมา พูดจบเด็กหญิงก็วิ่งตามหลังซู่เป่าไปทิ้งให้เสวี่ยเอ๋อร์ยืนนิ่ง
น้ำตาของเสวี่ยเอ๋อร์พลันเอ่อคลอเบ้า เธอขยี้ตาพลางก้าวเท้าอย่างจำใจมุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างซูเหอเหวิน
“พี่เหอเหวินคะ…” เธอเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เสวี่ยเอ๋อร์ไม่รู้ว่าทำอะไรผิดไป ซู่เป่ากับหานหานถึงไม่ยอมเล่นด้วยเลย”
ซูเหอเหวินไม่ได้เงยมองขึ้นแม้แต่น้อย เขาเอ่ยปากไล่ตรง ๆ ว่า “ไปให้พ้น อย่ามาวุ่นวายกับฉัน”
ร่างเล็กสั่นเทิ้มด้วยความอับอายจนทำอะไรไม่ถูก มือที่กุมชายกระโปรงอยู่บีบเข้าหากันจนยับยู่ยี่ เธอพยายามจะก้าวตามไป แต่อีกฝ่ายกลับเดินหนีอย่างไม่ใยดี เด็กหญิงได้แต่
