บทที่ 38 การเปลี่ยนแปลงของหานหาน
เหวยหว่านจ้องมองโทรศัพท์มือถือไม่วางตา ในที่สุดเธอก็เฝ้ารอจนถึงเวลาเกือบสิบเอ็ดโมงเช้า ซึ่งเป็นเวลาตื่นนอนปกติของหานหาน
“รอดูเถอะ! ไม่เกินสิบนาทีนี้หรอก คนตระกูลซูต้องโทรมางอนง้อขอให้แกกลับไปแน่นอน” คุณยายของหานหานสำทับแบบมั่นใจ
“แล้วถ้าพวกเขาไม่โทรมาล่ะคะแม่?” เหวยหว่านเริ่มใจเสีย
“เป็นไปไม่ได้หรอก! อย่างมากพวกเขาก็แค่รักษาเชิง ทำเป็นขรึมใส่ตอนโทรมา ยังไงเสียพวกเขาก็ต้องโทรมาหาแกแน่ ๆ” หญิงชราส่ายหน้าหวืด
แม้เหวยหว่านรอแล้วรอเล่า จนกระทั่งเข็มนาฬิกาชี้เลขสิบสองซึ่งเป็นเวลาเที่ยงตรง กลับไร้วี่แววการติดต่อจากคฤหาสน์ตระกูลซู
“ไม่ได้แล้ว หนูต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้น!”
เธอเริ่มนั่งไม่ติดที่จนต้องผุดลุกขึ้น คุณยายของหานหานได้แต่ร้องทักท้วงตามหลังหลายครา แต่ก็ฉุดรั้งไว้ไม่อยู่ เธอได้แต่บ่นพึมพำว่าลูกสาวใจร้อนเกินไป! ที่ผ่านมามีเด็กคนไหนบ้างที่อยู่ได้โดยไม่พึ่งพาแม่ จะรีบร้อนไปทำไมกัน?
**
คฤหาสน์ตระกูลซู
ซู่เป่ากำลังนั่งเป็นเพื่อนช่วยหานหานวาดรูปอย่างตั้งอกตั้งใจ
“หนูให้พี่ค่ะ” ซู่เป่ายื่นกระดาษขาวแผ่นใหม่ส่งให้พี่สาว หานหานสะบัดหน้าหนีพลางส่งเสียง
“หึ! ฉันไม่ต้องการของของเธอหรอก”
แม้ปากจะปฏิเสธแต่มือกลับคว้ากระดาษแผ่นนั้นไปเสียดื้อ ๆ ซู่เป่าจึงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“อ้าว… ไหนพี่บอกว่าไม่เอาไงคะ?”
“ก็กระดาษแผ่นเก่าของฉันมันไม่ขาวพอนี่นา ฉันเลยต้อ
