งจำใจใช้ของเธอแก้ขัดไปก่อนละนะ!”
หานหานเชิดคางขึ้นพลางแก้ตัวด้วยความรั้น
ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็วาดรูปเสร็จกันคนละใบ ซู่เป่าจึงเอ่ยขึ้นว่า
“หนูจะเอาไปอวดเพื่อนเก่าของหนูหน่อย!” พูดจบเธอก็วิ่งออกไปตามคุณตาซูให้มาช่วยดูผลงาน
“วันนี้ หนูวาดอะไรมาอวดตาล่ะ?” คุณตาซูถอดแว่นสายตาออกพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
ซู่เป่าชูภาพวาดของตัวเองขึ้นมาด้วยความภาคภูมิใจ
“คุณตาดูสิคะ! นี่คือภาพเหมือนตัวเองของหนูเองค่ะ!” คุณปู่ซูหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนหันไปถามต่อหลานสาวคนโต
“แล้วของหานหานล่ะลูก วาดอะไรมาอวดปู่บ้าง?”
หานหานที่เดิมทีนั่งมองทั้งสองคนหัวเราะร่าด้วยความรู้สึกหดหู่ พลางคิดว่าคุณปู่คงไม่ชอบตนเองเสียแล้ว แต่พอถูกเรียกชื่อ ดวงตาของเด็กน้อยก็เบิกกว้าง และเป็นประกายขึ้นมาทันที
“หนูวาดภาพตัวเองตอนเป็นแม่ไก่ค่ะ!” หานหานรีบอวดผลงานด้วยความดีใจ
ชายชราขมวดคิ้วเพ่งพินิจภาพวาดนั้น ก่อนพบว่าฝีมือของหลานสาวคนนี้เข้าขั้นไม่เลวเลยทีเดียว แม้อาจจะดูไม่มีชีวิตชีวาเท่ากับลายเส้นของซู่เป่า แต่กลับแฝงไปด้วยความเดียงสาน่ารักตามวัย
ซู่เป่าหยิบโทรศัพท์มือถือของคุณปู่ขึ้นมา กดถ่ายรูปผลงานของตัวเองและของพี่สาวเสียงดังแชะ ๆ แล้วกดส่งต่อให้ศาสตราจารย์เหลาในทันที
เด็กน้อยจ่อปากเข้าใกล้ไมโครโฟนพลางกระซิบเสียงใส “อาจารย์ตาคะ นี่คือรูปวาดของหนูกับพี่สาวนะ!”
ไม่นานนัก ศาสตราจารย์เหลาก็ส่งข้อความเสียงตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น
“ภาพว
