าดของพวกหนูสวยมากเลย! จะรังเกียจไหมถ้าตาจะขอเอาไปโพสต์ลงเว่ยป๋อ?”
ซู่เป่าหันไปมองหานหาน เมื่อเห็นว่าพี่สาวพยักหน้าตกลง เธอจึงตอบกลับไปอย่างดีใจว่าไม่มีปัญหา
เพียงครู่เดียว ภาพวาดของทั้งคู่ก็ปรากฏสู่สายตาชาวเน็ตบนเว่ยป๋อ แม้หานหานจะยังอ่านหนังสือไม่ออก แต่เมื่อเห็นรูปวาดของตนถูกเผยแพร่เช่นนั้น ดวงตากลมโตก็เปล่งประกายระยิบระยับมากขึ้นเรื่อย ๆ
ที่แท้ความรู้สึกยามได้รับคำชมจากคนอื่นมันเป็นแบบนี้นี่เอง!
ตั้งแต่เล็กจนโต นอกจากแม่ที่คอยกรอกหูว่า “หานหานเก่งที่สุด” ก็แทบไม่เคยมีใครเอ่ยชมเธอด้วยความจริงใจเลย หานหานเริ่มค้นพบสัจธรรมบางอย่างว่า…
ที่แท้เพียงแค่เธอไม่ร้องไห้โยเย ไม่เอาแต่ใจ เธอก็สามารถได้รับความสนใจและคำชื่นชมจากผู้อื่นได้เช่นกัน
หานหานลอบมองไปทางซู่เป่า เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มใช้ความคิดของตัวเองไตร่ตรองถึงสิ่งที่เคยได้ยินมา
ทั้งยายและแม่ต่างพร่ำบอกว่า ซู่เป่าเป็นเด็กเจ้าเล่ห์ เป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก เข้ามาในตระกูลซูเพื่อจ้องจะแย่งชิงทุกอย่างไปจากเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่า…
ไม่ใช่อย่างที่ผู้ใหญ่พูดเสียแล้ว
ในช่วงบ่าย เมื่อไม่มีแม่อยู่เคียงข้างและไม่มีใครยอมเล่นด้วย หานหานจึงเดินเตาะแตะไปหาซู่เป่าอีกครั้ง
ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยสองคนที่ถือถังใบเล็ก พากันไปล้อมวงจับปลาในสระน้ำตื้นในสวนกลายเป็นภาพที่ชวนมองยิ่งนัก
ในขณะที่ภายในบ้านอบอวลด้วยความสุข เหวยหว่านซึ่งเพิ่งเดินทางมาถึงคฤห
