าสน์กลับต้องยืนเคว้งอยู่เบื้องหน้ารั้วบ้านด้วยความอัปยศ เธอพยายามจะเข้าไปข้างในแต่กลับถูกบอดี้การ์ดขับไล่ออกมาไร้ความปรานีเป็นครั้งที่สอง
เหวยหว่านหงุดหงิดงุ่นง่านจนแทบคลั่ง เธอเดินวนเวียนอยู่รอบนอกคฤหาสน์ตระกูลซูด้วยใจที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ คฤหาสน์หลังมหึมานี้ไม่ได้ถูกปิดล้อมด้วยกำแพงทั้งหมด บางส่วนกั้นด้วยทะเลสาบกว้างใหญ่ตามธรรมชาติ และบางบริเวณเชื่อมต่อกับเนินเขา ด้านหลังก็กั้นไว้เพียงรั้วเหล็กดัดเพื่อให้ดูกลมกลืนกับทัศนียภาพ
เหวยหว่านชะเง้อคอมองผ่านช่องรั้วเหล็กเข้าไป จนเห็นร่างของหานหานอยู่ไกล ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เธอจุกอกคือภาพที่ลูกสาวกำลังเล่นกับซู่เป่าอย่างสนุกสนาน!
ความรู้สึกอึดอัดพลันแล่นริ้วขึ้นมาในใจ ลูกสาวที่แสนดีของฉัน ถ้าขืนปล่อยให้ไปคลุกคลีกับเด็กอย่างซู่เป่า มีหวังได้ถูกชักนำไปในทางที่ผิดแน่ ๆ!
“หานหาน!” เหวยหว่านตะโกนเรียกสุดเสียง “ลูกรัก! หันมามองทางนี้เร็วเข้า!”
ขณะที่ซู่เป่าและหานหานกำลังขะมักเขม้นกับการจับปลา ทั้งคู่ก็สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแว่วของเหวยหว่าน ซู่เป่าเงยหน้าขึ้นมองทันที และเห็นมีคนยืนเกาะรั้วอยู่ไกล ๆ
หานหานหันมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย “เอ๊ะ… ฉันเหมือนได้ยินเสียงแม่เลย”
“ไม่ค่ะ พี่ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น!” ซู่เป่ารีบเอามืออุดหูพี่สาวไว้ทันควันพลางละล่ำละลักบอก พูดจบเธอก็โยนถังใบเล็กทิ้งโดยไม่ใยดี แล้วรีบจูงมือหานหานวิ่งกวดเข้าบ้าน
“รีบหนีเร็วเข้าพี่สาว! ข
