อก็ฟังไม่รู้เรื่อง พอเริ่มตั้งสติได้บ้างจึงค่อย ๆ คลานออกมาจากใต้เตียงแล้วเดินตัวสั่นงันงกตรงเข้าไปหาซู่เป่า
“ไม่เป็นไรแล้วนะคะ ไม่ต้องกลัว ซู่เป่าไล่ผีไปให้แล้วค่ะ” ซู่เป่าเอ่ยปลอบ
หานหานไม่รอช้า พุ่งเข้ากอดซู่เป่าไว้แน่นแล้วปล่อยโฮออกมาสุดเสียงด้วยความหวาดกลัว
ในสายตาของหานหานวินาทีที่เห็นซู่เป่าร่ายมนต์ฝ่าลูกไฟเข้ามาช่วยเหลือนั้น เธอรู้สึกเหมือนได้เห็นอุลตร้าแมน มาปรากฏกายอยู่ตรงหน้า เหมือนที่เคยเห็นในหน้าจอโทรทัศน์เวลาพี่ชายเปิดดูไม่มีผิดเพี้ยน!
หานหานร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบหายใจไม่ทัน พลางสวมกอด ซู่เป่า ไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย
“โอ๋ ๆ นะคะ เป็นเด็กดีนะ ไม่ร้องนะคะ” ซู่เป่าเอื้อมมือน้อย ๆ ไปตบหลังพี่สาวอย่างอ่อนโยน
ทั้งที่ตัวเองก็ยังเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ แต่กลับวางท่าปลอบประโลมเหมือนคุณแม่ไม่มีผิด ทันใดนั้นเธอก็เหมือนจะนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงรีบโพล่งขึ้น “พี่หานหานหยุดก่อนค่ะ! รอเดี๋ยวหนูไปหยิบแก้วน้ำมา!”
เธอยังไม่ลืมภารกิจรองน้ำตาให้เต็มตามคำสั่งคุณยายนี่นา!
ซู่เป่าวิ่งตึงตังไปคว้าแก้วน้ำกลับมา ส่วนหานหานที่กำลังขวัญเสียก็รีบเร่งเสียงสะอื้น
“เธอ…เธอเร็ว ๆ หน่อยสิ!”
พอยื่นแก้วไปจ่อตรงหน้า น้ำตากลับหยดลงมาได้เพียงสองหยดเท่านั้น…
เด็กน้อยทั้งสองต่างจ้องมองกันด้วยความว่างเปล่า ซู่เป่าลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเสนอแนะ
“หรือว่า…พี่ลองพยายามร้องให้หนักกว่านี้อีกหน่อยดีไหมคะ?”
ห
