บทที่ 36 แผนการรอให้ตระกูลซูมางอนง้อหลังจากได้พ่นโทสะออกมาระลอกใหญ่ เหวยหว่านก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้ม จนป่านนี้ยังไม่มีใครโทรมาตามให้เธอกลับไปเลยสักคน ในใจจึงเริ่มผุดความกระวนกระวายและหงุดหงิดขึ้นมา
“แม่คะ หนูว่าหนูกลับไปดีกว่า! หนู…หนูจะยอมกลับไปขอขมาคุณแม่สามีเอง ต่อให้ต้องกลืนความขมขื่นแค่ไหนหนูก็ยอมทำเพื่อหานหานค่ะ”
พูดให้ดูดีไปอย่างนั้นเอง แท้จริงแล้วเหวยหว่านเพียงแค่ขลาดกลัวที่จะถูกขับออกจากตระกูลมหาเศรษฐีเข้าจริง ๆ
คุณยายของหานหานจ้องลูกสาวเขม็ง “จะกลับไปขอร้องยัยแก่นั่นทำไม! ที่ผ่านมาแกใจดีเกินไปนั่นแหละ พวกเขาถึงได้รังแกเอาแบบนี้!”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายสืบข่าวจากคนรับใช้บางคนในบ้านสกุลซู จนรู้มาว่าเมื่อช่วงบ่ายหานหานร้องไห้อาละวาดหนักมาก
“เห็นไหมล่ะ! พอแกไม่อยู่ หานหานก็แผลงฤทธิ์ร้องไห้แทบขาดใจ สบายใจได้เลย ไม่มีใครรับมือยัยหนูไหวแน่ คอยดูเถอะ… เดี๋ยวพวกมันนั่นแหละจะคลานมาง้อให้แกกลับไปเอง!” คุณนายเหว่ยยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ
“มันจะเป็นไปได้จริง ๆ เหรอคะแม่…” เหวยหว่านยังคงลังเล
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” คุณยายของหานหานกอดอกมั่นใจ “เด็กคนไหนบ้างที่ห่างอกแม่ได้ ตั้งแต่เกิดมาหานหานก็ไม่เคยห่างแกเลยสักวัน คืนนี้พอถึงเวลานอน ยัยหนูต้องอาละวาดจนบ้านแตกแน่ ๆ”
เธอมั่นใจในแผนนี้มาก เพราะเวลาเด็กอารมณ์เสียขึ้นมา แม้แต่เหวยหว่
