กได้ว่ามีน้ำตาไหลออกมา เธอก็รีบผุดลุกขึ้นไปหยิบแก้วน้ำมารองรับไว้อย่างระแวง…
เพราะกลัวว่าหากคุณย่ามาเห็นน้ำตาไม่เต็มแก้ว เธอจะถูกทำโทษอีก
ทันใดนั้นเอง ลมเย็นเยือกพัดผ่านเข้ามาทางช่องว่าง หน้าต่างห้องส่งเสียงกระทบกันเบา ๆ หานหานสะดุ้งโหยงพลางหันขวับไปมองที่หน้าต่างทันที เธอกะพริบตาถี่ ๆ พยายามเพ่งมองราวกับไม่เชื่อสายตา…
เมื่อครู่นี้เธอตาฝาดไปหรือเปล่า ทำไมเหมือนเห็นเงาบางอย่างผ่านไปนะ?
เด็กน้อยเริ่มมือสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เธอรีบปล่อยแก้วในมือทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนพุ่งตัวมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา!
ภายใต้ความมืดมิดในผ้าห่ม มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเธอเท่านั้น
ทว่าไม่รู้ทำไม… หานหานกลับรู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง ราวกับว่าไม่ได้มีแค่เธอเพียงคนเดียวที่อยู่ตรงนี้
ทันใดนั้นเอง หานหานก็รู้สึกเหมือนมีมือปริศนามาฉุดดึงปลายเท้าเบา ๆ!
“กรี๊ดดดดด!”
เธอแผดเสียงร้องลั่นด้วยความขวัญเสีย ก่อนลุกพรวดพราดวิ่งหนีไปที่ประตูห้องพลางปล่อยโฮออกมาสุดเสียง
“แม่ขา… ช่วยหนูด้วย!”
เบื้องหลังของเธอ เงาร่างสีขาวสายหนึ่งกำลังค่อย ๆ ยกมือขึ้น และย่างกรายตามหลังเธอมาอย่างช้า ๆ…
