จ”
“???”
เดี๋ยวนะ… หนูเข้าใจอะไรกันแน่!
เขากำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ทันใดนั้น ซูอิงเอ๋อร์ก็โพล่งเดินเข้ามา “ซู่เป่า! ยอดดวงใจของลุงห้า ลุงมาแล้ว!”
ลุงห้าในสภาพโชกเหงื่อและยังไม่ทันถอดหมวกนิรภัย รีบยื่นมือหมายจะอุ้มหลานสาวด้วยความดีใจ
แต่กลับถูกซูจื่อหลินปัดมือทิ้งทันควัน “สภาพมอมแมมแบบนี้ ไม่กลัวหลานสกปรกหรือไง?”
ซูอิงเอ๋อร์หาได้สนใจ เขาคว้าตัวซู่เป่าขึ้นมาอุ้มพลางหัวเราะร่า “ซู่เป่า อยู่ที่นี่เบื่อไหม? มาเถอะ เดี๋ยวลุงห้าจะพาหนูไปเที่ยวดูไซต์งานเอง!”
เขาเพิ่งเสร็จจากการตรวจงานภาคสนาม และสิ่งแรกที่อยากทำคือการพาหลานสาวสุดรักไปอวดโฉมให้เพื่อนร่วมงานเห็นเป็นขวัญตา
แต่ซูจื่อหลินกลับขัดคออย่างไม่เห็นด้วย
“ไซต์งานก่อสร้างอันตรายขนาดนั้น คนไม่เกี่ยวข้องเขาห้ามเข้าเด็ดขาด!”
ลุงห้าเอ่ยอย่างไม่แยแส “ซู่เป่าของพวกเราไม่ใช่คนนอกสักหน่อย เธอคือ ‘ผู้อำนวยการตัวน้อย’ เชียวนะ รู้หรือเปล่า?”
“ใช่ค่ะ ซู่เป่าไม่ได้ว่างเลยสักนิดนะ” ซู่เป่ารีบพยักหน้ายืนยันแข็งขัน
เด็กน้อยยุ่งมากจริง ๆ เพราะเมื่อครู่ป้าหน้าเหวี่ยง เพิ่งกระซิบโวยวายบอกว่า ป้ารองแอบมาไซต์งานก่อสร้าง และที่สำคัญ… ภายใต้รูปปั้นทองแดงนั่นต้องซ่อนความลับบางอย่างไว้แน่ ๆ
เธอต้องไปพิสูจน์ให้ได้!
เมื่อเห็นหลานสาวเข้าข้าง ซูอิงเอ๋อร์ดีใจจนเนื้อเต้น เขาอุ้มซู่เป่าเดินอาด ๆ ไปตลอดทาง พอเจอใครเข้าหน่อยเป็นต้องโพล่งออกมาว่า
“ลุงจาง ดูนี่สิ! หลานสาวผม
