ใหม่นั่นเอง
ซู่เป่าไม่เข้าใจตรรกะของผู้ใหญ่เลย ในเมื่อยามแรกเป็นผู้เลือกเองกับมือ ทำไมสุดท้ายถึงกลับบอกว่าไม่ต้องการเสียแล้ว คำถามซื่อตรงนั้นทำเอาซูจื่อหลินจุกจนน้ำท่วมปาก เขาไม่รู้จะหาคำตอบใดมาอธิบายให้เด็กน้อยเข้าใจได้
เขาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยสารภาพเสียงแผ่ว
“เพราะตอนนั้น… ป้ารองของหนูเขามีพี่จื่อซีอยู่ในท้องน่ะสิ”
แม้เป็นสิ่งที่ตัดสินใจลงมือไปแล้ว ทว่าสิ่งเดียวซึ่งซูจื่อหลินนึกเสียใจภายหลัง คือการได้มารู้ความจริงเรื่องถูกซ้อนแผนวางยาในวันที่หานหานลืมตาดูโลก
ยามนั้น ซูจิ่นอวี้ น้องสาวของเขาเจ็บป่วยเรื้อรัง ก่อนจะสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย เขาจึงไม่มีแก่ใจไปครุ่นคิดหาเหตุผลอื่นใดให้มากความ
“ในเมื่อไม่ชอบ แล้วทำไมถึงมีพี่จื่อซีอยู่ในท้องป้าสะใภ้รองได้ล่ะคะ?” ซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน
ซูจื่อหลินส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ “ไม่ได้ไม่ชอบหรอก…”
ซู่เป่าเงียบกริบพลางจ้องเขม็งไปที่ลุงรองจนคนถูกมองเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี
“มีอะไรหรือเปล่า?” จื่อหลินเอ่ยถาม
“ลุงรองไม่ชอบป้ารอง แต่กลับมีพี่จื่อซีกับเขา…หรือว่าลุงรองจะเป็น ‘ผู้ชายสารเลว’ แบบที่คนอื่นเขาพูดกันคะ?” เด็กน้อยเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังขัดกับใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูนั่น
ซูจื่อหลินอ้าปากค้างจนน้ำท่วมปาก ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาโต้แย้ง “เอ่อ…”
ซู่เป่าเห็นท่าทางลำบากใจจึงยื่นมือน้อย ๆ ไปตบไหล่ลุงรองอย่างเข้าอกเข้าใจ
“ไม่เป็นไรค่ะลุงรอง ซู่เป่าเข้าใ
