บทที่ 31 คนวิ่งหนีไปข้างหน้า วิญญาณไล่ตามมาข้างหลัง
กลางวันแสก ๆ เหวยหว่านและแม่ต่างขวัญหนีดีฝ่อ วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปยังตึกสำนักงาน ครั้นเห็นผู้คนพลุกพล่านคึกคัก จึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
พอหันกลับไปมอง ถุงพลาสติกสีขาวใบนั้นกลับคล้ายจะตามพวกเธอมา
มันยังคงหมุนวนเวียนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน…
เหวยหว่านรู้สึกขนลุกซู่ วิ่งเต็มกำลังตรงไปยังห้องทำงานของซูจื่อหลิน ก่อนพุ่งตัวเข้าไปหาสามีพร้อมเสียงสะอื้น
“จื่อหลิน!”
ซูจื่อหลินซึ่งกำลังพานายสุยเดินดูแบบแปลนอยู่ เห็นเหวยหว่านพุ่งเข้ามาท่าทางจะกระโดดกอด เขาจึงขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณแล้วเบี่ยงตัวถอยหลังไปสองก้าว
เหวยหว่านที่ไม่ทันตั้งตัว จึงถลันเสียหลักกระแทกพื้นอย่างแรงจนเลือดกำเดาไหล เธอเอามือป้องจมูกพลางลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วพึมพำอย่างแค้นเคือง
“ซูจื่อหลิน นี่คุณ…”
พนักงานที่เดินผ่านไปมาต่างพากันชะเง้อคอมองเหตุการณ์ในห้องด้วยความสอดรู้สอดเห็น
“โถ่คุณ! ทำอะไรของน่ะ เสี่ยวหว่านเป็นภรรยาของคุณนะ มีอย่างที่ไหนเมียโผเข้าหาแล้วหลบแบบนี้!” แม่ของเหวยหว่านรีบหยิบทิชชูออกมาซับเลือด
“การโถมเข้ามากอดแบบนี้ ผมขอผ่านดีกว่า” ซูจื่อหลินเป็นคนพูดน้อยและตรงไปตรงมา เขาจึงตอบกลับเรียบ ๆ
เหวยหว่านรู้สึกอับอาย คำว่า ‘โถมเข้าหา’ ของเขา ฟังดูเหมือนเธอเป็นพวกผู้หญิงไร้ยางอายที่คอยยั่วยวนสามีคนอื่นไม่มีผิด !
แม้ว่าต่อให้ไม่พอใจเพียงใด เธอจำเป็นต้องสะกดกลั้นอารมณ
