์ไว้ ให้ใครรู้ไม่ได้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเขากำลังสั่นคลอน หากระเบิดอารมณ์ออกมาตอนนี้ ตำแหน่งภรรยาของเธอคงยิ่งไม่มั่นคงไปด้วย…
เหวยหว่านเหลือบไปมองซู่เป่า ตั้งใจพูดบางอย่าง แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นภาพวาดบนโต๊ะของเด็กน้อย!
ภาพร่างด้วยดินสอบนกระดาษ แม้จะดูเป็นลายเส้นการ์ตูนที่ไม่สมจริงนัก…
แต่กลับทำให้เธอนึกถึง ‘ลี่เหมย’ หญิงสาวที่ถูกทับตายในไซต์ก่อสร้างเมื่อห้าปีก่อนอย่างน่าประหลาด!
ไอเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังของเหวยหว่านทันที…
ขณะที่ซู่เป่านั่งนิ่งเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ แอบมองซูจื่อหลินสลับกับลอบสังเกตท่าทางของเหวยหว่านอย่างระมัดระวัง
ใบหน้าของเหวยหว่านดูน่าสยดสยองขึ้นทุกขณะ หมอกดำแผ่ซ่านปกคลุมไปเกือบครึ่งหน้า เหลือเพียงดวงตาคู่เดียวที่โผล่พ้นออกมา ดูน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก…
“ท่านอาจารย์ ป้าสะใภ้รองเป็นอะไรไปเหรอคะ!” ซู่เป่าชูมือขึ้นพลางถามเสียงค่อย
“ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ เห็นขี้บนหน้าเธอไหม? ดูท่าจะโดนลี่เหมยเล่นงานเข้าให้แล้ว” จี้ฉางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
“ไม่เห็นมีขี้เลยค่ะ! แต่ว่า…มีกลิ่นเหม็นตุ ๆ อยู่นิดหน่อย” ซู่เป่ารีบช้อนตามองอีกครั้ง พลางพึมพำเสียงเบา
เหวยหว่านเห็นซู่เป่ากับนกแก้วกระซิบกระซาบกัน แถมยังได้ยินคำว่า ขี้ กับ เหม็น รอดออกมา สีหน้าของเธอก็ยิ่งย่ำแย่ลง…
เมื่อครู่เธอมัวแต่ขวัญเสียจนลืมไปเสียสนิทว่ามีสิ่งปฏิกูลเลอะอยู่บนใบหน้า
เหวยหว่านเบะปากด้วยคว
