ามรังเกียจ เธอเลิกสนใจภาพวาดใบนั้นแล้วรีบพุ่งเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำทันที
ซูจื่อหลินมองแม่ของเหวยหว่านด้วยสายตาเย็นชาพลางถามเสียงเรียบ
“พวกคุณมาที่นี่ทำไม?”
“จื่อหลิน ฟังแม่สักคำเถอะ จื่อซีกับหานหานก็โตกันขนาดนี้แล้ว อย่าหย่ากันเลยนะ! เด็ก ๆ ควรมีครอบครัวที่สมบูรณ์” ยายของหานหานถอนหายใจยาว
“ลิ้นกับฟันกระทบกันเป็นเรื่องปกติ ผัวเมียทะเลาะกันหัวเตียง เดี๋ยวท้ายเตียงก็คืนดีกัน แล้วคุณควรกลับบ้านให้บ่อยกว่านี้นะ…”
“ถ้าจะมาพูดเรื่องนี้ ก็เชิญกลับไปได้เลย” ซูจื่อหลินแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา
เขาทำสัญญาหย่ามอบให้เหวยหว่านไปแล้ว จะเซ็นหรือไม่ก็เรื่องของเธอ
แต่สำหรับเขา…การหย่าครั้งนี้ต้องเกิดขึ้นแน่นอน
ซูจื่อหลินแสดงสีหน้าไร้อารมณ์ เขาไม่เปิดโอกาสให้แม่ยายได้พูดต่อ แต่กลับผลักเธอออกไปข้างนอกทันที
เหวยหว่านที่เพิ่งล้างหน้าเสร็จเดินออกมา ถูกซูจื่อหลินผลักไสออกไปอย่างไม่ใยดี ก่อนประตูห้องทำงานจะปิดลงเสียงดัง
ปัง!
เหล่าพนักงานด้านนอกรีบก้มหน้าก้มตาทำทีเป็นขยันขันแข็ง ทว่าบางคนกลับลอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายรูปไว้ เหวยหว่านโกรธจนหน้าเขียวหน้าเหลือง เธอกดเสียงต่ำตะคอกใส่ประตู
“ซูจื่อหลิน เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”
ส่วนซูจื่อหลินที่อยู่ด้านในกลับเมินเฉย เขาหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาต่อสายถึงใครบางคน
ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนรีบรุดขึ้นมา เชิญเหวยหว่านและแม่ของเธอออกไปทันที!
ทั้งคู่ตกอยู่ในที
