ผู้เล่นจมดิ่งลึกลงไปกับตัวเกม เขาตั้งใจจะหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในจิตใจผู้เล่นด้วยวิธีนี้ และปล่อยให้มันค่อย ๆ เติบโตและแข็งแกร่งขึ้นเมื่อเวลาและเกมดำเนินผ่านไป
มันก็แค่ลูกไม้ง่อย ๆ ในสายตาของเทอร์แรนซ์
ข้อความอีกบรรทัดปรากฏขึ้น:
‘…ผมหวังว่ามันจะเป็นแค่เพราะตัวเองเหนื่อย แต่ผมได้ยินข่าวล่าสุดมาว่ามีพนักงานไอทีฆ่าตัวตายเพราะทำงานหนักมากเกินไป ผมหวังว่าตัวเองคงไม่จบแบบเดียวกันนะ’
หน้าจอริบหรี่ไปมาอย่างต่อเนื่องเสมือนดวงตาคู่หนึ่งที่อ่อนล้า ก่อนจะหยุดนิ่งในที่สุด ภาพออฟฟิศซอมซ่อและมืดสลัวปรากฏขึ้น เฟอร์นิเจอร์เก่ากึกและสีสันจืดชืดก่อให้เกิดเป็นบรรยากาศไม่น่าสงบใจ ฉากภาพดังกล่าวค่อย ๆ คมชัดมากขึ้นทีละน้อย
“นี่คือกราฟิกเหรอ?”
“….ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ”
กลุ่มชาวมุงพากันมองหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
ให้พวกเขาบรรยายกราฟิกนี้ว่ายังไงดีล่ะ?
มันดู…
“เขาสร้างเกมนี้ด้วยตัวเองนะ”
“…ก็ไม่ได้แย่ เขาทำเองคนเดียวหมดเลยนี่”
ด้านกราฟิกนั้นยากจะอธิบายให้เป็นคำพูดออกมาได้ ลักษณะภาพแตกเป็นเม็ดเล็ก มีเอฟเฟกต์ VHS[2] อย่างกับกล้องบันทึกวิดีโอเก่า ๆ เมื่อสมัยก่อน ผสมผสานกับเฉดสีโทนเดียวของออฟฟิศ มันดูสมจริง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนเป็นเกมราคาถูก
รายละเอียดภายในออฟฟิศมีไม่มากนัก มันดูจะธรรม
