บทที่ 27 ความลับที่ถูกซ่อนไว้
เป็นไปไม่ได้!
ซู่เป่าน้อยเเพิ่งจะท่องคาถาตามเขาไปแค่รอบเดียว
แถมยังเป็นคาถาที่เขาด้นสดหลอกเล่น ๆ อีก
นี่มันไม่ใช่แค่พรสวรรค์ระดับสะเทือนฟ้าดินแล้ว แต่มันคือความผิดปกติเข้าขั้นสัตว์ประหลาดชัด ๆ !
ซู่เป่าเบิกตากว้างพลางมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความตื่นตาตื่นใจ โลกในสายตาของเธอนั้นดูชัดเจนขึ้นกว่าเดิม โคมไฟตั้งโต๊ะของคุณลุงมีรัศมีแสงอ่อน ๆ กระจายอยู่รอบ ๆ แมลงชีปะขาวตัวน้อยกำลังคลานเข้าไปในวงแสงนั้น
ที่นอกหน้าต่าง คุณยายต้นคาเมลเลียกำลังจัดปาร์ตี้กันอยู่ มดตัวเล็ก ๆ ไม่กี่ตัวกำลังช่วยกันขนเศษเค้ก เดินด้วยขาทั้งหกด้วยความรวดเร็วเป็นระเบียบ แต่ทว่า…
ที่ขอบหน้าต่างกลับมี ป้าคนหนึ่งห้อยหัวลงมา จ้องมองเธอตาไม่กะพริบ
“ฮิ ฮิ ฮิ!” ป้าคนนั้นค่อย ๆ ยื่นหัวเข้ามาครึ่งหนึ่ง ดวงตาวาววับด้วยประกายประหลาด จ้องเขม็งมาที่ซู่เป่าไม่วางตา
“เธอมองเห็นฉันสินะ?” เธอพูด “เธอกลัวฉันหรือเปล่า…”
ซู่เป่าสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พลางตะโกนลั่น
“อาจารย์! อาจารย์ช่วยด้วย! ป้าคนนี้น่าเกลียดมากเลย!”
คราวนี้ จี้ฉางเชื่อสนิทใจแล้วว่ายัยหนูนี่เปิดตาทิพย์ได้จริง ๆ !
จี้ฉางมองปราดเดียวก็รู้ว่าผีผู้หญิงตนนี้เป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น และพลังวิญญาณอ่อนแอมาก อีกไม่เกินสองวันคงจะดับสลายหายไปเหมือนกลุ่มควัน เดิมทีเขาจึงคิดจะเพิกเฉยไม่สนใจ
ทว่าใครจะไปคิด… ซู่เป่ากลับมอง
