เห็นเธอจริง ๆ !
ดวงตาของจี้ฉางทอประกายวาบด้วยความตื่นเต้น
สวรรค์! นี่เขารับลูกศิษย์ตัวน้อยที่แสนจะไม่ธรรมดาแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
“ศิษย์น้อย! ไหนลองแสดงให้อาจารย์ดูหน่อยสิว่าเธอมีศักยภาพแค่ไหน มา! เรามาจัดการยัยผีหน้าตาน่าเกลียดตนนี้กัน!”
ผีสาวฟังรู้สึกโกรธจนควันออกหู!
จะดูหมิ่นสถานะวิญญาณของเธออย่างไรก็ได้ แต่จะมาดูหมิ่นรูปลักษณ์ของเธอมันยอมกันไม่ได้เด็ดขาด!
เธอกรีดร้องเสียงแหลมโหยหวนพลางกระโจนเข้าใส่ซู่เป่าทันที จี้ฉางขยับตัวเพียงนิดก่อนคว้ากระจุกผมยาวเฟื้อยของผีสาวเอาไว้ได้มือเดียว ก่อนหันไปบอกเด็กน้อยที่แอบอยู่ใต้ผ้าห่ม
“ซู่เป่าน้อยที่น่ารัก พูดตามอาจารย์นะ ผู้หลงผิดจงอย่ามารบกวน หนึ่งฝ่ามือพิฆาตขับไล่ไป!”
ซู่เป่าน้อยตะโกนท่องตามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ผู้หลงผิดจงอย่ามากัด หนึ่งฝ่ามือตบไล่ไป!”
ทำไมจาก “รบกวน” ถึงกลายเป็น “กัด” ไปได้ล่ะนั่น?
เจ้าตัวเล็กไม่เข้าใจหรอก! รู้แค่ว่าผีมันน่ากลัวและอาจจะกัดเธอได้ก็เท่านั้น!
จังหวะนั้นเอง จี้ฉางปล่อยมือออกพอดี ร่างของผีสาวที่กำลังโกรธจัดจึงพุ่งโถมเข้าหาซู่เป่า ด้วยสัญชาตญาณ ซู่เป่ารีบยกมือน้อย ๆ ขึ้นตบออกไปสุดแรง
ฟึ่บ!
ร่างของผีสาวลอยหวือกระเด็นออกไปไกลจนเกือบทะลุผนัง จี้ฉางตาไวมือเร็ว เขารีบพุ่งไปคว้าผมยาว ๆ ของผีสาวแล้วกระชากเธอกลับมาที่เดิมทันควัน
“เยี่ยมมาก! เจ้ากระต่ายน้อยของอาจารย์เจ๋งสุด ๆ ไปเลย!”
ในใจของผีสาวตอนนี้คงอยากปล่อยโฮ
