ออกมาดัง ๆ ติดตรงที่ว่าผีไม่มีน้ำตาให้ไหล… นี่เห็นเธอเป็นลูกขนไก่หรือยังไง ถึงได้ตบกระเด็นแล้วกระชากกลับมาตบซ้ำแบบนี้!
ซู่เป่าก้มมองมือน้อย ๆ ของตัวเองด้วยใบหน้าใสซื่อ แววตาเต็มไปด้วยความมึนงง
มือน้อย ๆ ของซู่เป่า… เมื่อกี้ไปเอาแรงมาจากไหนกันนะ?
จี้ฉางเหลือบมองไปรอบ ๆ พลางนึกสนุก เขาจึงร่ายคำสอนเพี้ยน ๆ ต่อไปว่า
“มา! ทำต่อไปนะศิษย์รัก…ชีวิตนั้นไม่แน่นอน ไส้ใหญ่ห่อไส้เล็ก! จงโจมตีด้วยก้น!”
ซู่เป่าผู้เป็นนักเรียนตัวอย่าง และว่านอนสอนง่าย กลับถูกอาจารย์นิสัยเสียพาเดินหลงทิศผิดทางไปเสียแล้ว เด็กน้อยท่องตามเสียงดังฟังชัด
“ชีวิตไม่แน่นอน ไส้ใหญ่ห่อไส้เล็ก… โจมตีด้วยก้น!”
จี้ฉางจัดการเหวี่ยงผีสาวพุ่งไปทางหนึ่งทันที
ผลที่ได้คือร่างของผีสาวเป็นเหมือนลูกโป่งถูกลมพายุซัด เธอถูกพลังจากเสียงซู่เป่าตบจนลอยกระเด็นหายไปอีกรอบ!
ซู่เป่าตกใจจนรีบเอามือตะปบปิดก้นน้อย ๆ ของตัวเองไว้แน่น
เล่นกันแบบนี้เลยเหรอ?
ฉันแค่เดินผ่านมาเฉย ๆ ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย! นี่เห็นฉันเป็นหุ่นซ้อมมือสำหรับวิชาด้นสดหรือยังไงกัน?!
แววตาของจี้ฉางสั่นไหวด้วยความทึ่ง ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะเจอสมบัติล้ำค่าขนาดนี้
ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมตาแก่แซ่เหลาคนนั้นถึงได้ดีใจจนเนื้อเต้นหลังจากรับซู่เป่าเป็นศิษย์
จี้ฉางยกมือขึ้น จู่ ๆ น้ำเต้าใบจิ๋วขนาดเท่าเล็บมือปรากฏขึ้นมา เขาจัดการแขวนมันไว้กับด้ายแดงบนข้อมือของซู่เป่า
“นี่ค
