ือน้ำเต้าวิญญาณ สามารถรวบรวมดวงวิญญาณเร่ร่อน ผีร้าย หรือแม้แต่ปีศาจได้ ต่อไปเธอต้องใช้น้ำเต้าใบนี้ช่วยอาจารย์ทำงาน เข้าใจไหม?” จี้ฉางเอ่ยด้วยสีหน้าภาคภูมิใจยิ่ง
ซู่เป่าจ้องมองน้ำเต้าใบจิ๋วบนข้อมือพลางเอียงคอถามด้วยความสงสัย
“ท่านอาจารย์คะ…แล้วทำไมเราต้องจับผีด้วยล่ะ?”
“ใช่! ทำไมต้องจับฉันด้วย!” ผีสาวที่กำลังดิ้นรนขัดขืนอยู่ขอบหน้าต่างรีบตะโกนสมทบอย่างโกรธเคือง
ทีเมื่อกี้ตอนที่เธอแค่แอบดูอยู่ตรงหน้าต่าง เขายังไม่เห็นจะสนใจจับเธอเลยแท้ ๆ!
อาจารย์หนุ่มไม่ตอบคำถามของซู่เป่า เขาเพียงแต่ลูบผมของซู่เป่าเบา ๆ แล้วเอ่ยปัดแบบขอไปทีว่า
“เด็ก ๆ น่ะไม่ควรถามอะไรเยอะนักหรอก”
ซู่เป่าทำปากมุ่ยทันที เธอหันไปมองผีสาวตนนั้นอีกครั้ง
ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะยังปักใจเชื่อว่าผีตนนี้น่าเกลียดเกินไป จนต้องใช้มือข้างหนึ่งปิดตาตัวเองไว้แน่น กระนั้นก็แอบถ่างช่องนิ้วมือเล็กน้อยเพื่อลอบมองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“คุณเป็นใครกันคะ ทำไมถึงได้… น่าเกลียดขนาดนี้?”
ผีสาวพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่ไร้ผล เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง “ฉันชื่อหลี่เหมย เป็นคนงานแบกอิฐอยู่ที่ไซต์งานก่อสร้างลุงรองของคุณ…ทั้งหมดนี่คงเป็นเพราะฉันทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ กรรมเลยตามสนองสินะ…”
ซู่เป่าชะงักกึก ลุงรองงั้นเหรอ?
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอกลายเป็นจริงจังขึ้นมาทันที แม้จะเป็นเพียงเด็กตัวน้อยแต่เธอกลับขมวดคิ้ว สีหน้าเอาเรื่อง
“คุณทำเรื่องไม่ดีอะไรกับลุงรอ
