งของซู่เป่างั้นเหรอคะ?!”
ผีสาวเองไม่เข้าใจว่าทำไม แต่อยู่ดี ๆ ปากของเธอเหมือนจะบังคับไม่อยู่ เธอเริ่มพรั่งพรูเรื่องราวทุกอย่างออกมาราวกับถูกสะกดจิต
“เมื่อหกปีก่อน… เมียของลุงรอง คุณบอกว่าจะให้เงินฉันสองหมื่นหยวน ถ้าฉันยอมแอบใส่เกลือลงในน้ำชาของคุณซูจื่อหลิน ฉันเลยทำตาม… แต่หลังจากรับเงินมาไม่ทันไร แผ่นปูนก็ร่วงลงจากด้านบนไซต์งาน ทับฉันตายคาที่…”
น้ำเสียงเธอดูเศร้าสร้อยและเต็มไปด้วยความแค้นใจ เธอเอาแต่คิดว่าตัวเองช่างโชคร้ายเหลือเกิน ทั้งที่เพิ่งจะได้ลืมตาอ้าปากจากเงินก้อนนั้นแท้ ๆ กลับต้องมาจบชีวิตลงเสียก่อน
ซู่เป่าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ทำไมแค่ใส่เกลือลงในน้ำชาของลุงรอง ถึงต้องให้เงินตั้งเยอะแยะเลยล่ะ?
แล้วทำไมพอได้รับเงินมาแล้วถึงต้องตายด้วยล่ะ?
จี้ฉางหรี่ตามองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เด็กดีควรจะเข้านอนได้แล้ว เลิกคุยเรื่องพวกนี้เถอะ”
พูดจบ เขาจัดการยัดวิญญาณของหลี่เหมยลงไปในน้ำเต้าใบจิ๋วทันที!
ด้ายสีแดงบนข้อมือของเด็กน้อยเปล่งแสงสีแดงอ่อนออกมาวูบหนึ่ง ก่อนจางหายเข้าไปในผิวหนังของซู่เป่าอย่างรวดเร็ว เด็กน้อยเริ่มโดนความง่วงเริ่มจู่โจมล้มตัวลงนอนอีกครั้ง เธอหาวออกมาวอดใหญ่ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา
ในความเงียบนั้นเอง เจ้าเสี่ยวอู่ก็เอียงคอแล้วส่งเสียงร้องเลียนแบบออกมา
“น้ำพุภูเขาของชาวนา! ใส่เกลือนิดหน่อย! ปิ้ว ๆ ๆ!”
*
ในค่ำคืนที่เงียบสงัด ขณะที่ใครบางคนกำลังหลับฝันดี ทว
