างซ้ายที… บิดไปทางขวาที…
เอ๊ะ? เมื่อกี้เธอมุดออกไปได้ยังไงกันนะ?
สุดท้ายเจ้าตัวเล็กก็ได้แต่เกาะลูกกรงนิ่ง ใบหน้ากลมป้อมเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม “คุณตาขา…”
คุณตาซูที่แหงนมองอยู่ข้างล่างเห็นท่าไม่ดี หัวใจพลันกระตุกด้วยความเป็นห่วง “มีอะไรหรือเปล่าลูก?”
ซู่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าไร้เดียงสา ก่อนเอ่ยด้วยเสียงอ่อย ๆ
“ซู่เป่า… เหมือนจะติดแหง็กอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ”
คุณตาซูถึงกับทำบัวรดน้ำหลุดมือ น้ำกระจายเต็มรองเท้า ท่านเบิกตากว้างพลางรีบสาวเท้าวิ่งเข้าบ้านอย่างลนลาน เปล่งเสียงตะโกนลั่นบ้าน!
“เร็วเข้า! ใครก็ได้เร็วเข้า! ซู่เป่าติดกรง! เอาชะแลงมา! ไม่ใช่สิ… เอาสบู่มาด้วย! โทรเรียกหน่วยกู้ภัยด้วยเลยไหม?! ซู่เป่าลูก… ทนไว้นะ อย่าเพิ่งขยับหัวนะลูก ปู่กำลังไปหาแล้ว!”
