อคิดว่าความรักที่เธอมีให้ครอบครัวนั้นเป็นเรื่องจริง และเธอรักลูกทั้งสองคนเกินกว่าจะยอมเสียไป ไม่มรเหตุผลอะไรที่ตัวเองต้องออกจากตระกูลซูมือเปล่า
ในสายตาของเธอ ไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมองว่าการปรากฏตัวของซู่เป่าต่างหาก ที่เข้ามาทำลายความสมดุลทุกอย่างในบ้านหลังนี้
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังสงบสุขดีอยู่แท้ ๆ แต่พอเด็กคนนี้ก้าวเข้ามา ไม่ว่าอะไรก็เริ่มพังทลายลงไปหมด!
“เด็กคนนี้น่ารำคาญจริง ๆ !” เหวยหว่านพึมพำออกมาด้วยความรังเกียจ
เธอไม่เคยนึกชอบหลานสาวตัวน้อยคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว และในเงามืดของค่ำคืนนั้น ความคิดหนึ่งได้ผุดวาบขึ้นมาในหัวอย่างเลือดเย็น
ต้องไล่ซู่เป่าออกไปให้พ้นทาง…
วันถัดมา…
ซู่เป่าตื่นขึ้นมาในเวลาเก้าโมงเช้า เธอขยี้ตา ยังรู้สึกงัวเงีย พลางก้าวเตาะแตะไปตรงระเบียง เด็กน้อยนอนคว่ำลงกับพื้นหินอ่อน เพื่อชะโงกหน้ามองคุณตาซูที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ชั้นล่าง
“คุณตาขา! สวัสดีตอนเช้าค่ะ!” ซู่เป่าคว้าลูกกรงระเบียงไว้แน่นพลางพยายามโผล่หัวน้อย ๆ ออกไปทักทาย
คุณตาซูที่ได้ยินเสียงใส ๆ รู้สึกชื่นใจขึ้นมาทันที ท่านเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้าง “ซู่เป่า สวัสดีตอนเช้า… โอ๊ะ! อย่าโผล่หัวออกมาแบบนั้นสิลูก มันอันตรายนะ! รีบลงมาทานข้าวได้แล้ว”
ซู่เป่าขานรับเสียงหวาน “ค่า!” เธอเตรียมจะมุดหัวเล็ก ๆ กลับเข้ามา แต่แล้วก็พบกับปัญหาใหญ่เข้าเสียเเล้ว… เพราะหัวของเธอติด!
เด็กน้อยพยายามหันไปท
