บทที่ 26 บทเรียนแรกกับอาจารย์!
นับตั้งแต่ผลงานของเสวี่ยเอ๋อร์ได้รับเลือกเข้าสู่กลุ่มเยาวชนของสถาบันศิลปะจิตรกรรมจีน แม่ของเธอภาคภูมิใจในเรื่องนี้อย่างยิ่ง และมักจะหาจังหวะบังเอิญ หยิบยกขึ้นมาคุยโวต่อหน้าคนอื่นอยู่เสมอ
เธอปักใจเชื่อว่าลูกสาวของตนมีชื่อเสียงโด่งดังจนใครในสถาบันศิลปะจีนก็ต้องรู้จัก ทว่ากลับไม่คาดคิดเลยว่า ท่านศาสตราจารย์เหลาจะไม่เหลือความทรงจำเกี่ยวกับเสวี่ยเอ๋อร์อยู่เลยแม้แต่นิดเดียว
แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ส่วนเสวี่ยเอ๋อร์ที่เป็นเพียงเด็กน้อย เมื่อทนเห็นท่าทีเมินเฉยไม่ไหว จึงโพล่งถามออกไป
“คุณปู่เหลาคะ…ท่านไม่ได้ตั้งใจมาเพื่อรับลูกศิษย์หรอกหรือคะ?”
“หืม? มีอะไรอย่างนั้นหรือ?” ศาสตราจารย์เหลาชะงักไปเล็กน้อย
เสวี่ยเอ๋อร์ถามต่อด้วยความข้องใจ
“แล้วทำไม… ท่านถึงยังไม่รับหนูเป็นศิษย์เสียทีล่ะคะ?”
คำถามที่ใสซื่อแต่ขวานผ่าซากของเด็กน้อยทำเอาแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกขัดเขิน จนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี เธอพยายามเอ่ยปากขัดแต่ดันช้าไปเสียแล้ว
ศาสตราจารย์เหลายังคงรักษาท่าทีและเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างใจเย็น
“ขอโทษด้วยนะเด็กน้อย แต่ฉันได้รับลูกศิษย์ไปเรียบร้อยแล้วล่ะ”
แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า แต่แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ยังคงฝืนปั้นยิ้ม ก่อนแสร้งถามหยั่งเชิง
“โอ้… เป็นอย่างนั้นเองหรือคะ ถ้าอย่างนั้น ท่านคงจะรับหนูน้อยซู่เป่าไปแล้วใช่ไหมคะ?”
เมื่อได้ยินชื่
