บทที่ 25 ความหน้าแตกของตระกูลเสวี่ย
เสวี่ยเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงความยินดีของแม่ ก็พลอยดีใจไปด้วย เด็กน้อยสูดลมหายใจลึกรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับศาสตราจารย์เหลา
“สวัสดีค่ะคุณปู่เหลา! หนูชื่อเสวี่ยเอ๋อร์ค่ะ หนูชื่นชอบผลงานของคุณมาก คุณคือไอดอลของหนู!”
“ดี ๆ ขอบใจมากนะเด็กน้อย” ศาสตราจารย์เหลาเพิ่งสังเกตเห็นเธอเขาพยักหน้าตอบรับตามมารยาท
แม้ศาสตราจารย์เหลาจะเป็นศิลปินผู้สันโดษ ไม่ชอบการเข้าสังคม แต่โดยเนื้อแท้แล้วเขาเป็นคนใจดีและเป็นกันเอง เสวี่ยเอ๋อร์เห็นท่าทีนั้นก็ใจชื้น คิดว่าศาสตราจารย์ชื่นชอบเธอเข้าแล้ว เธอกำลังจะอ้าปากชวนคุยต่อ แต่จังหวะนั้นเอง ซู่เป่าที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็เดินลงมาจากชั้นบน
ในอ้อมแขนของเด็กน้อยหอบม้วนภาพวาดไว้หลายใบ ซูอี้เชินจูงมือเธอเดินเข้ามาพร้อมกระซิบแนะนำ
“ซู่เป่า… คุณตาคนนั้นคืออาจารย์เหลานะลูก”
ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก เธอเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าชายชรา เงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นแล้วเรียกเสียงใส
“อาจารย์ตา!”
ศาสตราจารย์เหลาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ “ดี ๆ ! แม่หนูซู่เป่าน้อย!”
ปกติเด็กวัยนี้มักเรียกเขาว่าคุณปู่ แต่เจ้าตัวน้อยจอมป่วนกลับเรียกเขาด้วยใบหน้าจริงจังว่า ‘อาจารย์ตา’ ชายชราสัมผัสได้ถึงความใสซื่อและจริงใจของเด็กน้อย จนอดขำไม่ได้ เขาเอื้อมมือไปลูบผมบนหัวของเธอ
“ซู่เป่าอายุเท่าไหร่แล้ว?”
ซู่เป่านิ่งไปครู่หนึ่ง เธอแอบมองคุณตาตรงหน้า
