บทที่ 24 คุณนายเสวี่ยผู้หลงตัวเอง
ปัง!
เสียงประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของซูจื่อหลิน สีหน้าเคร่งขรึม และเฉยชากับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา เขาเค้นเสียงพูดห้วนสั้น
“คุณออกมานี่เดี๋ยวนี้!” เหวยหว่านรีบถลาเข้าไปหาหานหาน
เธอไม่มีทางยอมออกไปเด็ดขาด!
เธอเดาออกว่าซูจื่อหลินกำลังจะพูดเรื่องอะไร จึงทำเพียงกอดลูกสาวไว้แน่นด้วยความมั่นใจว่า สามีคงไม่กล้าเอ่ยเรื่องหย่าร้างออกมาต่อหน้าลูกอย่างแน่นอน
“คุณจะก่อเรื่องวุ่นวายไปถึงเมื่อไหร่!” ซูจื่อหลินเดือดดาลจนตัวสั่นก่อนตวาดลั่น
“ฉันก่อเรื่องงั้นเหรอ? ที่ฉันทำลงไปก็เพื่อคุณเพื่อลูกทั้งนั้น!” เหวยหว่านดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันควัน
“แล้วตอนนี้คุณยังมีหน้ามาตำหนิฉันอีกเหรอ คุณเคยเหลียวแลหานหานบ้างไหม? รู้บ้างไหมว่าแกน่าสงสารแค่ไหน?”
เหวยหว่านพยายามเบี่ยงประเด็นและพุ่งเป้าโจมตีซูจื่อหลินอย่างหนัก ทว่าสิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือซูจื่อหลินจะทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
“หย่ากันเถอะ!”
เขาวางเอกสารข้อตกลงการหย่าร้างลงบนโต๊ะ แล้วหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง เหวยหว่านตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
“คุณพูดว่าอะไรนะ?” เธอกวาดเข็มฉีดยาบนโต๊ะทิ้งอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่หย่า! จะไม่มีวันยอมเด็ดขาด!”
จังหวะนั้นคุณยายของหานหานเพิ่งเดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นเหตุการณ์จึงเอ่ยขึ้นด้วยความสับสน
“โอ้โห! นี่มันเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย? พ่อเจ้าประคุณรุนช่อง…ยอ