กฝนตั้งเจ็ดคูณเจ็ด เป็นสี่สิบเก้าวันเชียว” จี้ฉางแสร้งทำเสียงขรึม เอ่ยอย่างเนิบช้าดูน่าเกรงขาม
ทว่าในวินัยนั้นเอง ซู่เป่าก็ลืมตาโพลนขึ้นมาทันที!
ประกายแสงสีม่วงลึกลับวาบผ่านดวงตาของเธอไปเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าจะเปลี่ยนไป…
เธอเห็นร่างสีขาวกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นชัดเจนกลางห้อง เขากำลังยืนพิงตู้เสื้อผ้าพลางแคะหูตัวเองอย่างสบายอารมณ์
“เพราะฉะนั้นไม่ต้องรีบร้อนไป อาจารย์ลองนับนิ้วคำนวณดูแล้ว ด้วยพรสวรรค์ระดับเธอ อย่างน้อย ๆ ต้องใช้เวลาเจ็ดคูณเจ็ด สี่สิบเก้าวันนั่นแหละถึงจะเห็นผล”
เขาพูดไปพลางยกนิ้วที่เพิ่งแคะหูเสร็จเมื่อกี้ขึ้นมาดมฟุดฟิด ซู่เป่าหรี่ตาลงพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ท่านอาจารย์คะ… ทำไมอาจารย์ต้องดมขี้หูตัวเองด้วยล่ะ?”
จี้ฉางหัวเราะหยันในลำคอ
“พูดเหลวไหล! อาจารย์ผู้สูงส่งที่ไหนเขาจะทำเรื่องพรรค์นั้น…เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนนะ! นี่เธอเห็นฉันแล้วเหรอ?!”
