บทที่ 19 ตัดสินความผิดของซู่เป่า!
“ไม่ต้องร้องไห้นะลูกรัก เดี๋ยวแม่จัดการให้ หนูไม่ต้องกลัวนะ” เหวยหว่านโอบกอดหานหานไว้แนบอก ดวงตาของเธอแดงก่ำ พลางพร่ำปลอบประโลมลูกสาว
“ได้ ๆ แม่รู้แล้วว่าซู่เป่าเป็นคนตีหนูก่อน ลูกรักของแม่ ไม่ร้องนะ…”
“หานหานวิ่งมาตีซู่เป่าก่อน หรือซู่เป่าเป็นฝ่ายเริ่ม อาสะใภ้รองลองถามคนรอบ ๆ ดูก็รู้ความจริงแล้วไม่ใช่หรือครับ!” ซูเหอเหวินที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่มีสีหน้าเย็นชา เขาเอ่ยสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทิ่มแทงเหวยหว่าน
ซูเหอเหวินรู้สึกอ่อนใจจนหมดคำจะพูด แม้ไม่ค่อยชอบหน้าซู่เป่านัก แต่เขากลับรังเกียจความดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผลของหานหานมากกว่า เด็ก ๆ ที่มุงดูรอบข้างต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความกดดัน
เหวยหว่านไม่รอช้า เธอชี้ไปยังเด็กหญิงคนหนึ่งในกลุ่มทันที “เสวี่ยเอ๋อร์ เธอมาพูดซิว่าเกิดอะไรขึ้น”
เด็กหญิงที่ชื่อเสวี่ยเอ๋อร์อึ้งไปชั่วครู่ เธอหันไปสบตากับแม่ของตน กำลังยืนอยู่ไม่ไกล แววตาของฝ่ายนั้นวูบไหวประหนึ่งส่งสัญญาณบางอย่าง เด็กคนนั้นจึงอึกอักตอบ
“หนู…หนูเห็นไม่ค่อยชัดค่ะ แต่ดูเหมือนว่าคุณซู่เป่าจะเป็นคนลงมือตีคุณหานหานก่อน…”
ซูเหอเหวินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ เห็นไม่ชัดงั้นหรือ?
เมื่อครู่หานหานพุ่งเข้าใส่ซู่เป่าชัดเจนปานนั้น เหตุใดคำให้การจึงกลับตาลปัตรไปได้!
“เธอว่ายังไงนะ? พูดใหม่อีกทีซิ” เขาจ้องมองเสวี่ยเอ๋อร์ด้วยสายตาเฉียบขาด ถอดแบบความเย
