นขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“คุณอาสะใภ้รองครับ ความจริงคือหานหานเป็นฝ่ายเริ่มตีก่อนจริง ๆ ”
“มันนั่นแหละที่ตีฉันก่อน! ยัยซู่เป่าแย่งกระโปรงของฉันไปแล้วยังกล้าตีฉันอีก! มันเป็นเด็กนิสัยไม่ดี! มันเป็นยัยดอกบัวขาวจอมเจ้าเล่ห์!” หานหานได้ยินดังนั้นก็ยิ่งอาละวาดหนักกว่าเดิม เธอกรีดร้องระคนสะอื้น
ถ้อยคำที่หานหานจดจำมาจากแม่และคุณยายถูกพ่นออกมาอย่างรวดเร็ว ลื่นไหลเกินวัย
สายตาของแขกเหรื่อในงานที่เฝ้ามองอยู่เริ่มเปลี่ยนไปทันที เสียงซุบซิบเซ็งแซ่ดังขึ้นอื้ออึงไปทั่วบริเวณ
“โอ้… ที่แท้ชุดที่ซู่เป่าใส่อยู่ ก็คือชุดที่ไปแย่งหานหานมาหรอกหรือเนี่ย!”
เด็กคนนี้เพิ่งเข้าบ้านมาแท้ ๆ ก็กล้าแย่งของรักของพี่สาว
แถมคนในตระกูลซูยังหลงจนลืมหูลืมตาไม่ขึ้น… หานหานตัวน้อยช่างน่าสงสารจริง ๆ !
[1] ลุงทนได้แต่ป้าทนไม่ได้ หมายถึง สิ่งที่ควรอดทนใครเล่าจะทนไม่ได้
