บทที่ 14 คุณแม่ที่เข้าใจผิด
ซู่เป่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ร่างกายเล็ก ๆ สั่นไหวเล็กน้อยก่อนก้มลงเก็บแผ่นภาพวาดที่เปื้อนฝุ่นขึ้นมาประคองไว้ในอ้อมอก
ผู้เฒ่าซูเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงพยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธเอาไว้ในอก เขาเอ่ยสอนหลานสาวคนโตด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“หานหาน น้องมอบของขวัญให้หลาน เพราะอยากผูกมิตรด้วย การที่ไปผลักน้องแบบนั้นมันเป็นพฤติกรรมที่ไม่ถูกต้องนะ”
สายตาของคุณตาเหลือบไปมองซากตุ๊กตานอนพังอยู่บนพื้น พลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหนักใจ หลานคนที่สอง ของบ้านนี้ช่างเปราะบาง และเอาแต่ใจเหลือเกิน เพียงแค่ถูกตำหนิด้วยเหตุและผลเล็กน้อย เธอก็พร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมาทันที
เป็นไปตามคาด ดวงตาของหานหานเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเอาแต่ใจ เธอเริ่มกระทืบเท้าเร่า ๆ พร้อมแผดเสียงตะโกนลั่นห้อง “หนูไม่เอา! ของขยะพวกนั้นหนูไม่ต้องการ!”
ซู่เป่าพยายามรวบรวมความกล้าอีกครั้ง มือเล็ก ๆ ยื่นภาพวาดที่ตั้งใจวาดที่สุดส่งให้หานหาน หวังสมานรอยร้าว “พี่สาวอย่าร้องไห้เลยนะ… นี่เป็นของขวัญที่ซู่เป่าตั้งใจวาดให้พี่จากใจจริง”
แต่หานหานกลับมองภาพนั้นด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนปัดทิ้งอย่างไม่ใยดีแล้วผลักซู่เป่าออกไปสุดแรง “ใครจะอยากได้ของชั้นต่ำแบบนี้! ออกไปให้พ้นหน้าฉันนะ!”
เหวยหว่าน ภรรยาของซูจื่อหลิน ได้ยินเสียงกึกก้องวุ่นวายจึงรีบตามขึ้นมาสมทบ เมื่อเห็นท่าไม่ดี จึงดุลูกสาวพอเป็นพิธี “หานหาน อย่าเสียมารยาทสิลูก!”
