บกุมมือของหญิงชราไว้มั่นคงและทะนุถนอม
เด็กน้อยระลึกถึงคำสัตย์ปฏิญาณที่เคยให้ไว้กับดวงวิญญาณของแม่ว่า เธอจะกตัญญูและปกป้องดูแลคุณยายให้ดีที่สุด และบัดนี้เธอพร้อมแล้วที่จะทำตามสัญญานั้นด้วยหัวใจ!
คุณยายซูเมื่อได้รับสัมผัสอันอ่อนโยนและคำเรียกขานที่โหยหา เธอก็ปล่อยโฮออกมาสุดเสียงก่อนจะรวบตัวซู่เป่าเข้ามากอดแนบอกอย่างโหยหา!
“ซู่เป่า… คุณยายอยู่นี่แล้วลูก… จากนี้ยายจะดูแลหนูเอง!”
หญิงชราร่ำไห้ราวกับจะขาดใจจนซู่เป่าทำอะไรไม่ถูก เธอจึงทำได้เพียงเอื้อมมือเล็ก ๆ ไปตบแผ่นหลังเบา ๆ เพื่อปลอบขวัญ
“ไม่ร้องนะคะคุณยายคนเก่ง คุณยายเป็นเด็กดีต้องไม่ร้องไห้นะคะ!”
…
ขณะเดียวกันที่ระเบียงชั้นบน เหวยหว่านเพิ่งจะล่อหลอกให้หานหานยอมก้าวออกจากห้องนอนได้สำเร็จ
แต่ภาพความประทับใจเบื้องล่างกลับกลายเป็นหนามทิ่มแทงใจทั้งคู่ คุณนายซูกำลังตระกองกอดซู่เป่าอย่างรักใคร่ โดยมีสามีคอยประคองอยู่เคียงข้าง ส่วนซูจื่อหลินก็วุ่นกับการซับน้ำตา และจัดหาน้ำท่ามาปรนนิบัติ
หานหานที่โอบอุ้มตุ๊กตาไว้แน่นพลันรู้สึกถึงเพลิงริษยาที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
ทำไมตำแหน่งหลานรักของคุณย่าถึงถูกยัยเด็กต่างถิ่นคนนั้นช่วงชิงไป?
ยัยเด็กน่ารำคาญนั่นนอกจากมาป่วนชีวิตเธอแล้ว
ยังมาพรากความรักของทุกคนไปจากเธออีก!
ด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน หานหานจึงสะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งเตลิดกลับขึ้นชั้นบน ขณะที่เดินผ่านหน้าห้องของซู่เป่า เธอกลับได้ยินเสียงประหลาดแว่วออกมาจา
