ยชราผู้ดูน่าเกรงขามเป็นผู้นำ หนึ่งในนั้นอุ้มเด็กหญิงในชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีขาวราวกับตุ๊กตา ส่วนอีกคนมีนกแก้วสีเขียวเกาะอยู่บนไหล่
ทันใดนั้น เจ้านกแก้วก็ร้องเพลงทำลายบรรยากาศขึ้นมา
“จินฮ่าฮ่า ยักษ์ชาชา แฮร์รี่ พอตเตอร์ ขี่ไม้กวาดบินไป! ซอร์รี่ซอร์รี่!”
หลายคนถึงกับชะงักมือที่กำลังถ่ายรูปทิ้งค้างไว้กลางอากาศ บรรยากาศควรจะขรึมสง่าและทรงพลัง กลับกลายเป็นความตลกขบขันที่ชวนให้กระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก!
เหล่าพี่น้องตระกูลซูหน้ามืดคร้ำรีบพาหลานน้อยขึ้นรถ ขบวนรถหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากสนามบินมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง
“ว้าว… นั่นมันเจ้าหญิงจากตระกูลไหนกันนะ น่าอิจฉาชะมัด!” อินฟลูเอนเซอร์สาวคนหนึ่งที่ไลฟ์สดอยู่ตะโกนอย่างตื่นเต้น “ทุกคนดูนี่! โรลส์รอยซ์รุ่นพิเศษสี่คันรวด! คันหนึ่งไม่ต่ำกว่าแปดล้าน! นี่มันครอบครัวระดับมหาเศรษฐีของจริง!”
ภายในรถหรูที่เงียบสงบ
ซู่เป่าเอาหน้าแนบกระจก จ้องมองอาคารสูงระฟ้าภายนอกด้วยความตื่นตาตื่นใจ ตอนอยู่เมืองหนานเฉิง พ่อเคยพาเธอออกไปข้างนอกเพียงครั้งเดียว ตึกที่นั่นดูสูงมากแล้ว แต่ไม่มีที่ไหนเทียบได้กับความอลังการของปักกิ่งเลย
ซู่เป่าหันไปกระซิบถามซูอี้เชิน “คุณลุงคะ… นี่คือปราสาทเจ้าหญิงของคุณแม่หรือเปล่า?”
ซูอี้เชินรู้สึกแสบจมูก พยักหน้าตอบด้วยเสียงสั่นเครือ “อืม… นี่แหละคือปราสาทเจ้าหญิงของคุณแม่ซู่เป่าเอง”
เขาเคยฝันจะซื้อเกาะ สร้างปราสาทให้จิ่นอวี้ แม้วันนี้จะ
