ไม่มีโอกาสนั้นแล้ว แต่เมื่อมองเห็นซู่เป่า ความเจ็บปวดในใจก็เบาบางลงบ้าง
ไม่นาน รถก็เลี้ยวเข้าสู่เขตคฤหาสน์หรูริมทะเลสาบใจกลางเมืองที่รายล้อมด้วยขุนเขาและธรรมชาติอันเงียบสงบ
‘นี่คือที่ที่แม่โตมาเหรอ?’
เด็กน้อยวัยสามขวบครึ่งจดจ้องคฤหาสน์โอ่อ่าเบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึง สนามหญ้าอันกว้างขวางที่สะพรั่งไปด้วยมวลดอกไม้นานาพันธุ์ ทำให้เธอเผลอจินตนาการไปว่า หากลองวิ่งออกไปบนทุ่งหญ้าผืนนั้น เธอจะได้พบกับคุณแม่หรือไม่…
เหล่าคนรับใช้พากันมายืนเรียงแถวรอต้อนรับ ใบหน้าของทุกคนประดับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ก่อนจะเปล่งเสียงทักทายอย่างพร้อมเพรียงว่า “ยินดีต้อนรับคุณหนูน้อยกลับบ้านค่ะ!”
“ซู่เป่าจะเป็นแก้วตาดวงใจคนสำคัญของบ้านเรา ต่อไปนี้ต้องใช้นามสกุลซูเต็มตัว” คุณตาและซูอีเฉินเดินนำหน้าก้าวเข้าสู่คฤหาสน์ พลางปรึกษาหารือกันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น
“ครับคุณพ่อ” ซูอีเฉินรับคำ
“ซูอะไรดีนะ…” คุณตาเริ่มขบคิดชื่อใหม่ให้หลานสาวอย่างจริงจัง
ต้องรีบตั้งชื่อให้เจ้าตัวน้อยแล้ว
…
ตัดกลับไปที่ตระกูลหลิน สภาพของพวกเขาช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว!
ตระกูลหลินล้มละลายโดยสมบูรณ์ ปกติแล้วบริษัทอื่นที่ล้มละลาย ประธานบริษัทมักจะยังพอมีเงินเหลือติดตัวอยู่บ้าง พอให้ไปซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ พักอาศัยได้ แต่ตระกูลนี้ทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดและอายัด พวกเขาถูกขับไล่ออกจากวิลล่าหรูมานอนอยู่ใต้สะพาน
ลำพังแค่ต้องนอนใต้สะ
