่ผมกุขึ้นมาได้แน่นอน ไหนจะมีหลักฐานที่เห็นกันอยู่คาตาพวกนี้อีก
และด้วยข้อจำกัดของระบบ ผมจึงปล่อยให้เขารู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด
การโทรหาเขาจึงเป็นหนทางสุดท้ายจริง ๆ
“งั้นเอาไงต่อดีล่ะ…? ฉันควรทำยังไงดี?”
ผมเงยหน้าขึ้น พยายามเค้นสมองคิด
คว่ำเก้าอี้? ขูดเชือกจนกว่าจะขาด? หักข้อมือตัวเอง?
แต่ละไอเดียฟังดูบ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ บางไอเดียก็หลุดโลกมากเสียจนอยากตบหน้าตัวเองที่คิดถึงมันขึ้นมาได้
ผมไล่เรียงทุกความเป็นไปได้ และได้ข้อสรุปออกมาอย่างหนึ่ง
‘ฉันเริ่มจะสติแตกแล้วจริง ๆ’
แค่มีความคิดแวบหนึ่งว่าจะหักข้อมือตัวเองก็พิสูจน์ข้อนั้นได้เป็นอย่างดีแล้ว
ผมถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง หัวสมองยังคงคิดหาวิธีสารพัดเพื่อพาตัวเองออกจากสถานการณ์นี้ แต่ยิ่งคิดก็ดูเหมือนจะยิ่งเปล่าประโยชน์ และในจังหวะที่กำลังจะโทรหาไคล์ ผมก็รู้สึกถึงสัมผัสแสบร้อนบริเวณข้อมือ
“….!?”
เจ็บจี๊ด เฉียบพลัน— ราวกับมีเข็มนับพันเสียดแทงลงไปใต้ผิวหนัง
หัวใจของผมเต้นกระตุก ความหวาดกลัวม้วนตัวอยู่ภายในท้อง หรือว่าจะเป็นวาทยกรอีกแล้ว? ถ้าเป็นอย่างนั้นละก็…
‘โอ้ ไม่เอานะ’
อย่างไรก็ตาม ความคิดของผมสงบลงอย่างรวดเร็วเมื่อตระหนักได้ว่ามันคืออย่างอื่น
“นี่มัน…”
ผมหันมองตรงไปยังข้อมือ ซึ่งเป็นต้นตอของความเจ็บปวด
เมื่อรู้สึกได้ถึงส
