บทที่ 8 แม่ของซู่เป่า? แกมีคุณสมบัติพอรึเปล่า!
“เสี่ยวอู่!” ซู่เป่าทอดสายตามองไปยังแนวป่าเล็ก ๆ พลางตะโกนเรียกเสียงใส
สิ้นเสียงเรียก นกก็ร้อง ขานรับจากพงไม้ นกแก้วขนสีสันจัดจ้านตัวหนึ่งกระพือปีกวนเวียนอยู่กลางอากาศ ทว่ามันกลับไม่ยอมบินลงมาหาเด็กน้อย แต่เลือกที่จะบินโฉบเข้าไปลึกกว่าเดิมราวกับกำลังเล่นตัว
ซู่เป่าทำเสียง ‘ชู่ว์’ เบา ๆ ก่อนเขย่งเท้ากระซิบข้างหูซูอี้เชิน
“คุณลุงคะ เสี่ยวอู่เขากลัวคุณลุงค่ะ”
มือน้อย ๆ ของเจ้าตัวอวบม้วนเข้าหากันเป็นรูปกรวยเล็ก ๆ คล้ายโทรโข่งพลางกะพริบตาปริบ ๆ ดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนซูอี้เชินต้องเผลอลดเสียงลงตาม
“ซู่เป่า ให้ลุงเรียกคนมาช่วยจับดีไหม? เราจะได้พาเสี่ยวอู่กลับบ้านไปด้วยกัน”
“ไม่เอาค่ะ” ซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่นพลางส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน
เธอรีบมองซ้ายมองขวาด้วยความกังวล กลัวว่านกแก้วได้ยินสิ่งที่ลุงพูด
“ไม่ต้องจับหรอกค่ะ เสี่ยวอู่ไม่ใช่เด็กดื้อ ถ้าไปจับแก แกจะกลัวเอานะคะ”
ซูอี้เชินหลุดหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยนี่ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!
“ก็ได้ครับ” เขาจึงพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย
ซู่เป่าเอามือกดไหล่ซูอี้เชินไว้คล้ายสั่งการ “คุณลุงห้ามขยับนะคะ” จากนั้นเธอก็เดินลึกเข้าไปในสวนอีกนิดแล้วเรียกชื่อเสี่ยวอู่อีกครั้ง
นกแก้วตัวนั้นที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ส่งเสียงเจื้อยแจ้ววุ่นวาย “มีไอ้โง่มา! มีไอ้โง่มา!”
ซู่เป่ารีบปรามอย่างจริงจัง “เสี่ยวอู่ ค
