ุณลุงไม่ใช่ไอ้โง่นะ”
นกแก้วยังไม่หยุด มันแผดเสียงต่อ “มีหมาดุ! มีหมาดุ!”
“คุณลุงก็ไม่ใช่หมาดุเหมือนกัน” เด็กน้อยพยายามอธิบายอย่างตั้งใจ
ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ด้านนอกถึงกับนิ่งอึ้ง
นี่เขาโดนนกแก้วด่าว่าเป็นทั้งไอ้โง่และหมาดุเลยรึนี่?
ขณะที่เสี่ยวอู่ยังคงดื้อดึงไม่ยอมลงมา ซู่เป่าก็เผลอเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงขยับเขยื้อนแผ่วเบาจากเบื้องหน้า เธอหันไปมองตามสัญชาตญาณ และต้องปะทะเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งซึ่งกำลังจ้องเขม็งมาทางเธอ
ซู่เป่าสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจและเตรียมวิ่งหนี ทว่ามู่ชิ่นซินกลับโผล่พรวดออกมาคว้าแขนไว้ได้ทัน
“ไง… ซู่เป่า ในที่สุดแกก็กลับมาจนได้นะ”
ซู่เป่าอ้าปากหมายร้องเรียกให้คนช่วย แต่กลับถูกฝ่ามือของมู่ชิ่นซินตะปบปิดปากไว้แน่น!
หญิงสาวแสยะยิ้ม กลับพยายามให้ดูอ่อนโยนพลางเอ่ยเสียงนุ่ม “เป็นอะไรไปจ๊ะซู่เป่าน้อย? ทำไมเห็นป้าแล้วไม่ดีใจเลยล่ะ?”
มู่ชิ่นซินไม่รู้เลยว่าซูอี้เชินยืนอยู่ไม่ไกลจากชายป่า เธอใช้นิ้วบีบใบหน้าของซู่เป่าให้หันมาสบตาพลางปั้นยิ้มฝืด ๆ “ป้าไม่ชอบเลยที่หนูทำตัวเหินห่างแบบนี้ ยังไงป้าก็ถือว่าเป็นแม่ของเธอนะ!”
ซู่เป่าพยายามดึงมือของมู่ชิ่นซินออกและดิ้นรนวิ่งหนี จนมู่ชิ่นซินรู้สึกประหลาดใจที่เด็กหญิงตัวแค่นี้กลับมีแรงมากมายอย่างคาดไม่ถึง จึงรีบตะครุบตัวไว้แล้วปิดปากซ้ำอีกครั้ง
“ลูกน้อยในท้องของฉันต้องตายก็เพราะแกแท้ ๆ แต่ฉันก็ยังอุตส่าห์ใจดีมาเยี่ยม
