ี่บิดเบี้ยววิ่งหนีสุดชีวิตกลับไปยังห้องพัก เมื่อกลับถึงห้อง รู้สึกได้เพียงความเจ็บปวดที่ร้อนระอุเหมือนถูกไฟเผา เศษหินยังคงฝังติดอยู่ในแผล เธอฝืนใจแคะมันออกมาทีละชิ้นพลางสะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา
ซูอี้เชินยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า! ทำไมถึงทำร้ายผู้หญิงได้รุนแรงขนาดนี้!
ชิ่นซินมองตัวเองในกระจกพลางสูดปากด้วยความเจ็บ จมูกที่เคยโด่งสวยยามนี้กลับเบี้ยวผิดรูปไปแล้ว น้ำตาพรั่งพรูออกมาพร้อมกับคำสาปแช่งในใจ
เดิมทีเธอคิดว่าซู่เป่าอายุยังน้อย แค่ขู่สักหน่อย ตีให้เข็ดสักครั้ง เด็กนั่นก็จะไม่กล้าปริปากพูดความจริง ซึ่งที่ผ่านมามันก็ได้ผลมาตลอด! แต่ทำไมวันนี้ทุกอย่างกลับพังทลาย นอกจากจะขู่ไม่สำเร็จแล้วยังต้องมาเจ็บตัวปางตายแบบนี้อีก
มู่ชิ่นซินแตะจมูกตัวเองเบา ๆ แต่ความเจ็บกลับแล่นพล่านจนแทบสลบ กรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ “หน้าของฉัน! หน้าของฉันพังหมดแล้ว!”
สิ่งที่ถูกภาคภูมิใจมาตลอดคือรูปโฉมอันงดงาม เพราะมั่นใจว่าหากเลิกกับหลินเฟิง ใบหน้านี้จะช่วยคว้าเศรษฐีคนใหม่ได้ไม่ยาก ทว่าตอนนี้… บาดแผลลึกขนาดนี้ ต่อให้หายดีก็ต้องทิ้งรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดไว้แน่นอน
“อ๊ากกกกกก!” มู่ชิ่นซินคำรามด้วยความคลั่งแค้นพลางขว้างกระจกทิ้งจนแตกละเอียด ใจของเธอเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและไม่ยอมรับในชะตากรรมนี้เลยแม้แต่นิดเดียว!
