คุณซูเข้าใจผิดแล้ว ฉันจะกล้าตีซู่เป่าได้ยังไง? ฉัน… ฉันเองก็เปรียบเหมือนแม่ของซู่เป่านะคะ…”
ซูอี้เชินไม่ฟังคำพล่าม เขาปรายตามองด้วยสายตาชิงชังก่อนยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนใบหน้าของมู่ชิ่นซินอย่างไม่ปรานี!
“แม่ของซู่เป่าเหรอ? แกมันไม่มีค่าพอด้วยซ้ำ!”
ซูอี้เชินใช้มืออีกข้างปิดหูหลานรักไว้แน่นพลางกดศีรษะเล็ก ๆ ให้แนบกับอกของเขา เพื่อไม่ให้หลานสาวต้องเห็นภาพความรุนแรงที่กำลังเกิดขึ้น
“คุณซู…” มู่ชิ่นซินครางเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัวต่อแววตาโหดเหี้ยมนั้น แต่ยังไม่ทันได้อ้อนวอน ซูอี้เชินก็บดขยี้ฝ่าเท้าลงบนหน้าเธอกับพื้นดินอย่างแรง!
“อ๊ากกกกก!” มู่ชิ่นซินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสุดขีด ใบหน้าสวยของหญิงสาวถูกก้อนหินแหลมคมบาดจนเป็นแผลลึก แถมเศษหินเล็ก ๆ ยังฝังเข้าไปในเนื้อ จนรู้สึกปวดร้าวไปถึงกระดูก
เจ้าเสี่ยวอู่บนต้นไม้บินโฉบมาใกล้พลางส่ายหัวส่ายหางร้องลั่น “ตีหมา! ตีหมา! ไอ้โง่! ไอ้โง่!”
มู่ชิ่นซินร้องไห้ฟูมฟายด้วยความทรมาน กลัวจนตัวสั่นว่ากะโหลกจะถูกเหยียบจนแตก “คุณซู… ปล่อยฉันไปเถอะ! ฉันผิดไปแล้ว ฉันยอมแล้ว!”
ซูอี้เชินแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา เขายอมถอนเท้าออกมาเพราะไม่อยากแสดงความรุนแรงไปมากกว่านี้ แต่ก่อนจากไป เขากลับซัดเตะเข้าที่หน้าอีกครั้งจนได้ยินเสียงกระดูกสันจมูกหักดังกร๊อบ!
“ไสหัวไปให้พ้น!” เขาตวาดเสียงเยือกเย็น
มู่ชิ่นซินที่ใบหน้าอาบไปด้วยเลือดไม่กล้าส่งเสียงอีกแม้แต่คำเดียว เธอกุมใบหน้าท
