ย่าคิดว่าพวกลุงจะปกป้องแกได้ตลอดไปนะ! ฉันมีเวทมนตร์ ฉันสามารถตามหาแกจนเจอได้ทุกเวลา!”
สิ่งที่มู่ชิ่นซินคาดไม่ถึงคือ ซู่เป่ากลับอ้าปากงับลงบนฝ่ามือขอเธออย่างแรง!
“โอ๊ย!” มู่ชิ่นซินร้องออกมาด้วยความตกใจและเจ็บปวด สัญชาตญาณดิบทำให้เงื้อมือขึ้นสูงหมายจะตบลงบนหน้าของซู่เป่าให้เต็มแรง!
ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือกำลังจะปะทะผิวเนียน เชือกสีแดงบนข้อมือของซู่เป่าก็พลันเปล่งแสงวาบออกมาอย่างน่าอัศจรรย์ แรงนั้นกระชากให้มือของซู่เป่าสะบัดกลับไปทางมู่ชิ่นซินเอง
มู่ชิ่นซินแค่นยิ้มเยาะ… แขนขาเล็ก ๆ แค่นี้ทำอะไรได้?
ตุบ!
เวลาต่อมา ร่างของมู่ชิ่นซินกลับถูกแรงมหาศาลซัดจนกระเด็นลอยละลิ่วไปตกลงกลางพุ่มไม้หนามอย่างน่าอนาถ!
ในขณะเดียวกัน ซู่เป่าก็ถูกอ้อมแขนที่คุ้นเคยของซูอี้เชินอุ้มขึ้นมาปกป้องไว้ เด็กน้อยมองมือตัวเองสลับกับมองซูอี้เชินด้วยความงงงวย ในใจดวงน้อยเกิดความสงสัยว่าเมื่อครู่นี้เธอเป็นคนตบป้าจนกระเด็น หรือลุงเล็กเป็นคนเตะเธอลอยไปกันแน่?
แม้แต่ซูอี้เชินเองก็ยังแปลกใจ เขาจำได้ว่าตนเองยังไม่ได้ออกแรงอะไรมากมายขนาดนั้น แต่เหตุใดมู่ชิ่นซินถึงกระเด็นไปไกลได้เพียงนั้น…
หรือจะเป็นเพราะโทสะที่พลุ่งพล่านของเขาเอง?
ซูอี้เชินจ้องมองมู่ชิ่นซินด้วยสายตาที่เยือกเย็นปานฆ่าคนได้ “เธอกล้าตีซู่เป่างั้นเหรอ?!”
รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาขณะที่อุ้มซู่เป่าเดินเข้าไปหาหญิงสาวทีละก้าว มู่ชิ่นซินใจหายวาบ
“ไม่ใช่นะคะ!
