านสกุลซูรู้สึกปวดใจ พวกเขาเฝ้ามองหลานน้อยจนทานอาหารเสร็จ และเริ่มง่วง จึงค่อย ๆ ทยอยเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
ซู่เป่าหลับตาลงทว่าสติยังไม่ทันดำดิ่งสู่ความฝัน พลันได้ยินเสียงกระซิบประหลาดดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
“เจ้ากระต่ายน้อย… เจ้ากระต่ายน้อย…!”
เด็กน้อยลืมตาโพลงพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องรอบหนึ่ง ทว่ากลับว่างเปล่า… ไม่มีใครอยู่ในห้องเลยสักคน
คราแรก คิดว่าตนเองคงหูฝาด หรือเพียงฝันไป แต่พอข่มตาลงอีกครา เสียงเดิมนั้นกลับดังชัดขึ้นกว่าเก่า
(ซู่เป่า… น้องซู่เป่า เจ้ากระต่ายตัวน้อย!)
ซู่เป่ากำผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความตระหนก จ้องมองไปยังต้นทางของเสียงลึกลับนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกังวล
