ไม่ได้ทำผิด ซู่เป่าเก่งมากแล้ว ที่ไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรม” ซูอีเฉินเอ่ยขึ้นด้วยความใจเย็นทว่าหนักแน่น
“คนผิดคือพวกเขาต่างหาก หลานทำดีที่สุดแล้ว” ซูอี้เชินรีบพยักหน้าสมทบ
สิ้นคำปลอบโยนนั้น ทำเอาเด็กน้อยที่อดกลั้นมาแสนนานร้องไห้น้ำตาอาบหน้า เหมือนความโศกเศร้าทั้งมวลระบายออกมาในคราวเดียว
“แต่คุณพ่อไม่เชื่อซู่เป่า…เขาบอกว่าหนูเป็นคนทำให้น้องชายต้องตาย”
“คุณปู่ก็ขู่ว่า…ถ้าหนูไม่ยอมรับผิด ก็จะไม่ปล่อยหนูออกมา”
เด็กน้อยในวัยเพียงสามขวบครึ่งระบายความอัดอั้นพร้อมเสียงสะอื้น ต่อให้พยายามเข้มแข็งเพียงใด สุดท้ายก็เป็นเพียงเด็กน้อยที่โหยหาความรัก
“ไอ้สารเลวนั่นไม่สมควรเรียกตัวเองว่าพ่อด้วยซ้ำ!” ซูอี้เชินระเบิดคำพูดออกมาด้วยความแค้น
” ซูอี้เชิน! สำรวมหน่อย” ซูอีเฉินเอ่ยปรามเสียงเข้ม
คนถูกปรามจำต้องสงบปากสงบคำ ทว่าเพลิงแค้นยังสุมอก หากไม่ติดว่าต้องดูแลหลานสาว แทบอยากจะคว้าท่อเหล็กออกไปสั่งสอนหลินเฟิงให้หลาบจำ
หลังจากร่ำไห้จนหมดแรง เด็กน้อยก็ผล็อยหลับด้วยความเพลีย เมื่อออกมานอกห้องพัก แพทย์หนุ่มถามพี่ชายด้วยความไม่อดทน
“พี่ใหญ่…จะปล่อยให้พวกมันรอดไปง่าย ๆ อย่างนี้เหรอ?”
สิ่งที่พวกมันทำไว้กับหลานสาว แค่ล้มละลายยังน้อยไปด้วยซ้ำ!
ซูอีเฉินค่อย ๆ ปลดกระดุมข้อมือออกทีละเม็ด พลางพับแขนเสื้อขึ้นอย่างใจเย็นก่อนเอ่ยเรียบ ๆ
“รุมแปดต่อหนึ่ง… พวกนายว่าพอไหม?”
