บทที่ 1 ไม่ยอมรับผิด ก็ให้คุกเข่าซะ
ณ บ้านตระกูลหลิน วิลล่าข่ายซวนหมายเลข 1 เมืองหลินอาน
ราตรีนี้ตรงกับเทศกาลหยวนเซียว ทั่วทุกแห่งต่างประดับด้วยโคมไฟหลากสี แสงไฟช่วยทำให้บ้านตระกูลหลินที่เคยเงียบเหงา กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา
ทว่าท่ามกลางความสงัดยามพลบค่ำ เสียงกรีดร้องกลับแผดก้องไปทั่วบริเวณ!
“อ๊า”
ตามมาด้วยเสียงกระแทกขั้นบันได ร่างของหญิงสาวครรภ์แก่ไถลร่วงลงมาตามทางลาด ก่อนจะนอนนิ่งอยู่เบื้องล่างในสภาพชวนให้ใจหาย
เสียงโกลาหลพลันดังขึ้นทั่วบ้าน ผู้คนในที่นั้นต่างรุดเข้าไปล้อมร่างหญิงสาวด้วยความลนลาน ไม่ต่างจากหลินเฟิง ผู้เป็นหัวหน้าตระกูล เขารีบปรี่เข้าไปหาภรรยาด้วยสีหน้าซีดเผือด แววตาที่เคยสุขุมกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ชิ่นซิน! เธอเป็นไงบ้าง?”
หลินเฟิง ถามด้วยความร้อนใจ โลหิตสีแดงฉานเริ่มไหลออกมาจากหว่างขาของหญิงสาว ใบหน้างดงาม ตอนนี้ขาวซีดไร้เลือด เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“พี่เฟิง เจ็บมาก… ลูกของเรา… ช่วยลูกของเราด้วย!”
นายหญิงเฒ่าตระกูลหลิน ใจคอตกไปอยู่ตาตุ่ม เอ่ยละล่ำละลัก “เกิดอะไรขึ้น!?”
มู่ชิ่นซินสะอื้นจนตัวโยน พลางมองไปยังเบื้องบนของบันได
ทุกคนเงยขึ้นมองตามกัน ณ สุดปลายขั้นบันได มีเด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียงสามขวบเศษยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เมื่อถูกสายตาหลายคู่จ้องมองด้วยความตระหนก มือเล็กก็เผลอกระชับตุ๊กตากระต่ายในอ้อมแขน
นายท่านผู้เฒ่าหลินบันดาลโทสะจนหน้ามืดตามัว จึงตวา
