เวลาผ่านไปสี่วันทั้งอย่างนั้น
แต๊ก แต๊ก แต๊ก แต๊ก แต๊ก แต๊ก—
เสียงรัวแป้นคีย์บอร์ดดังสนั่นไปทั่วห้อง ดวงตาของผมอ่อนล้าจากการต้องปะทะกับแสงจ้าของหน้าจอแล็ปท็อปไม่หยุดหย่อนจนศีรษะเริ่มปวดตุบ
ถึงอย่างนั้น สายตาของผมก็ไม่เคยละไปจากหน้าจอ
และแล้ว—
แต๊ก!
“เรียบร้อย!”
ปลายนิ้วกดแป้นพิมพ์เป็นครั้งสุดท้าย ผมชักมือกลับและมองดูผลงานที่อยู่ตรงหน้า
“…ถึงจะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่ก็น่าจะพอเล่นได้แล้ว”
ผมยัดทุกสิ่งอย่างที่ได้เรียนรู้จากประสบการณ์ครั้งล่าสุดลงไป ถึงแม้มันจะไม่ใช่การถอดแบบออกมาให้เหมือนเป๊ะ ๆ แต่ผมก็พยายามจำลองบรรยากาศและความตึงเครียดที่เคยสัมผัสมาอย่างสุดฝีมือ พยายามให้แก่นแท้มันใกล้เคียงกับของจริงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผลลัพธ์โดยรวมออกมาเป็นที่น่าพึงพอใจ
“น่าจะพอทำให้คนกลัวได้บ้างแหละหน่า”
ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น แล้ว…
ก๊อก ก๊อก—
“มาได้จังหวะพอดีเลย”
ประตูเปิดออก และไคล์ก็เดินเข้ามา
“เซธ นี่มันสองทุ่มแล้วนะ งานฉันก็เสร็จแล้วด้วย นายจะไป—”
“ไคล์ นายนี่มาได้ถูกเวลาจริง ๆ”
ผมลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินตรงไปหาไคล์แล้วจับไหล่ของเขา จากนั้นจึงผลักเจ้าตัวไปหาเก้าอี้
“เดี๋ยวสิ ทำอะไรของนาย…!?”
“เงียบไปเหอะน่า ฉันแค่อยากให้นายช่วยอะไรหน่อย”
ผมกดตัวเขาให้นั่งลงแล้วคลิกที่
