เมื่อสัมผัสได้ถึงความสับสนจากผม
“พอจะรู้อยู่หรอกว่าบางครั้งนายก็ทำตัวตัดขาดจากโลกภายนอก ฉันเลยพอเดาได้ว่านายคงไม่รู้”
“ไม่รู้อะไร?”
เขากำลังพูดถึงเรื่องบ้าอะไรกันแน่เนี่ย?
ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ…
“โซอี้…”
ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวทันที
“…พ่อแม่ของเธอเสียแล้ว”
ผมรู้สึกเหมือนคำพูดกระชากหายไปจากปากจนหมดเมื่อได้ยินประโยคนั้นของไคล์ ฝ่ามือรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ไม่นานนักก็เจอหลายบทความ
< เดลินิวส์ > — [ข่าวด่วน: โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นกับเทอร์ลิน คอร์ปอเรชั่น: ประธานบริษัทและครอบครัวสูญหายหลังจากเกิดอุบัติเหตุบนเกาะ; ลูกสาวรอดชีวิต]
< ข่าวช่อง 8 > — [เทอร์ลิน คอร์ปอเรชั่น เผชิญกับการล่มสลายจากวิกฤตการณ์ในขณะนี้]
ผมหลับตาลงหลังจากที่ได้อ่านพาดหัวข่าวสองอันแรก
‘ชิบ’
ณ จุดนี้ผมไม่แปลกใจแล้ว อันที่จริงตัวเองควรจะคาดการณ์ไว้ด้วยซ้ำ ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าปูมหลังของตัวละครที่เข้ามาในโลกนี้จะเหมือนกับในเกมเป๊ะ ๆ
“อย่างที่คิดไว้เลย นายไม่รู้จริง ๆ ด้วย”
ผมละสายตาจากโทรศัพท์ หันไปมองไคล์กำลังถอนหายใจ
“ฉันบอกเธอไปแล้วว่านายน่าจะไม่รู้เรื่อง แต่ถ้าจะให้ดีที่สุด นายควรไปเคลียร์ความเข้าใจผิดด้วยตัวเองนะ”
“ไม่มีทางที่เธอ—”
ผมหยุดคำพูดของตัวเองไว้กลางคันก่อนที่มันจะหลุดออกมาครบป
