ระโยคว่า ‘ไม่มีทางที่เธอจะรับคำขอโทษของฉันจริง ๆ หรอก’
“เอ้ะ? เมื่อกี้ว่าไงนะ?”
“อ่า เปล่า ไม่มีอะไร ฉันจะลองคุยดูนะถ้ามีเวลา”
“ดีแล้ว”
ไคล์พยักหน้าด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันไม่ได้ขอให้นายไปสนิทด้วยหรอกนะ แต่เธอค่อนข้างดังที่นี่ นายอยู่กับฉันน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ถ้าไปทำให้เธอฉุนเอาก็แย่ได้เหมือนกัน”
“..โอ้”
ริมฝีปากกระตุก
ผมรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว
เรียกได้ว่ารู้ดีกว่าใครเลยล่ะ เธอเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นชนิดที่ว่ากัดไม่ปล่อย จนผมถึงขนาดตั้งคำถามกับการตัดสินใจบางอย่างของทีมออกแบบตอนสร้างเกมเลย
แต่ถึงอย่างนั้น ดูเหมือนว่านิสัยของเธอจะได้รับความนิยมจากผู้เล่นพอสมควร ความล้มเหลวที่แท้จริงมันเป็นเพราะฉากจบต่างหาก
“เอาล่ะ ในเมื่อนายเข้าใจแล้ว ฉันก็คงต้องขอตัวก่อน”
ไคล์พลิกข้อมือเพื่อดูเวลา
“ทางนี้ต้องไปเคลียร์งานต่อน่ะ ยังเหลืออีกเยอะเลย ไว้เจอกันใหม่นะ”
“โอเค…”
ไคล์หันหลังและเดินตรงไปยังประตูห้อง ฝ่ามือกำลังจะหมุนลูกบิดแต่ก็หยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“อีกเรื่องหนึ่ง”
“อะไรเหรอ?”
“….นายควรหาเวลานอนบ้างนะ”
“หืม?”
ไคล์เปิดประตูแล้วส่ายศีรษะ
“สภาพนายอย่างกับศพเดินได้เลยว่ะ”
ปึง—
ประตูปิดลงทันทีที่เขาออกไป ผมนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน
