ีกครั้ง ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว ผมจึงหันความสนใจไปที่แล็ปท็อป
ปลายนิ้วกดลงบนทัชแพดแล้วเลื่อนแถบเวลา ย้อนกลับไปยังช่วงที่ตัวผมเริ่มประเคนทุกฝีไม้ลายมือใส่เงาประหลาดนั่น
‘ตรงนี้แหละ’
เมื่อเจอช่วงเวลาที่ต้องการ ผมก็คลิกบนทัชแพด รอดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‘พอได้กลับมาดูแบบนี้แล้ว แผนนี้ก็อันตรายเอาเรื่องอยู่นะ ขอบคุณพระเจ้าที่มันได้ผล’
ผมปาดเหงื่อเย็น ๆ ที่ผุดขึ้นบนหน้าผากขณะมองดูตัวเองในหน้าจอกำลังต่อยเตะร่างเงาประหลาด
เพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาป่านนี้ว่าสิ่งที่ทำลงไปมันเสี่ยงขนาดไหน
ถ้าไอเดียนั้นล้มเหลว ผมคงถูกบีบคอจนตายไปแล้ว เว้นแต่ว่าจะได้รับการช่วยเหลือจากภายนอกได้ทันท่วงที
“หือ?”
คิ้วของผมเลิกขึ้นทันที
สายตาจ้องมองหน้าจอแล็ปท็อป ศีรษะโน้มเข้าไปใกล้จนต้องหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว
“อะไรวะเนี่ย…”
ผมจดจ่ออยู่กับหน้าจอมากยิ่งขึ้น ค่อย ๆ ลดความเร็วของวิดีโอย้อนหลังให้เล่นช้าลง สายตาจับจ้องไปยังร่างเงาที่กองอยู่
หลังจากโดนกักขังด้วยแสงกะพริบถี่จากแล็ปท็อป และก็โดนผมซัดด้วย ร่างของมันจึงสั่นกระตุกบนพื้น
ผมจับตาดูไปเรื่อย ๆ จนกระทั่ง…
“นั่นไง!”
แสงไฟริบหรี่ลง ผมเห็นเงาสีดำจาง ๆ พุ่งตรงไปหาแขนของตัวเอง
แขนของผมเหรอ?
ความเย็นเยียบไต่พล่านไปตามผิวหนัง ลามขึ้นมาถึงกระดูกสันหลังฉับพลัน
ส
