“…..”
เมื่อถึงทางออกในท้ายที่สุด ผมก้าวเดินพ้นประตู และรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่จับจ้องมาทางตัวเอง
บรรยากาศเงียบกริบ ทุกคนมองผมหมดเลย
‘หน้าฉันมีอะไรติดรึเปล่า?’
สายตาของพวกเขาทำให้ผมรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่แล้วก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงส่งแล็ปท็อปคืนให้หัวหน้าแผนก
“พอดีผมเผลอหยิบอันนี้ติดมาด้วย ต้องคืนที่ใครเหรอครับ?”
ผมกังวลเรื่องนี้มาตั้งแต่ตอนออกจากที่แปลก ๆ นั่นแล้ว แม้มันจะไม่ใช่รุ่นราคาแพงหูฉี่ แต่ก็ดูมีราคาไม่น้อยเลยทีเดียว
ใจจริงคือไม่อยากโดนเรียกเก็บเงินเฉย ๆ คนอย่างผมไม่มีปัญญาจ่ายหรอกนะ
“…อ้อ ใช่”
หัวหน้าแผนกรับแล็ปท็อปมาวางไว้บนโต๊ะ
เขาพยักหน้าพร้อมกับพึมพำ ‘ช่างเป็นคนดีจริง ๆ เอาแล็ปท็อปมาคืนให้ด้วย เป็นคนดีมาก… ดีมาก ๆ …’
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงกับโต๊ะ
ปัง!
“นั่นไม่ใช่ประเด็น!”
ผมสะดุ้งตัวโหยง หันความสนใจไปทางหัวหน้าแผนกที่ลุกพรวดขึ้นมากะทันหัน
“คุณเคลียร์การทดสอบได้ไง? ไปทำอีท่าไหนมา?!”
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“นี่เป็นการเคลียร์ที่เร็วที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลยนะ เป็นไปได้ยังไงเนี่ย?”
“ครับ…?”
ผมมองหัวหน้าแผนกด้วยความสับสน
เขาไม่เห็นงั้นเหรอ?
“คุณออกจากการทดสอบเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?”
“…ผมใช้คอมครับ” ผมตอบกลับ แล้
