วหยุดชั่วครู่หนึ่งเพื่อหันสายตาให้มองไปทางมอนิเตอร์
แต่แล้วผมก็ชะงัก จอมอนิเตอร์พวกนั้น… ไม่ได้แสดงภาพบรรยากาศภายในการทดสอบ กลับกัน มันดันเต็มไปด้วยตัวเลขค่าชี้วัดต่าง ๆ ที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับการทดสอบเลยสักนิด
หัวหน้าแผนกเดาะลิ้นราวกับเข้าใจความคิดของผม
“ถ้าผมเห็นแล้วจะถามคุณไหมล่ะ?”
“นั่นก็จริงครับ…”
“แล้วสรุปคือ?”
“อย่างที่บอกไปครับ ผมใช้คอม”
ผมเอื้อมไปหยิบแล็ปท็อป แงะฝาพับขึ้นมา แล้วเปิดโปรแกรมที่เขียนโค้ดไว้โดยไม่ลีลา หน้าจอกะพริบติด ๆ ดับ ๆ
จากนั้นจึงหมุนแล็ปท็อปเอียงไปทางหัวหน้าแผนกเล็กน้อย
“ในเมื่อตัวอะไรไม่รู้ที่อยู่ข้างในมันกลัวแสง ผมเลยสร้างโปรแกรมที่ทำให้หน้าจอกะพริบเพื่อขังมันไว้ หลังจากนั้นก็ค่อนข้างง่ายครับ”
ผมข้ามรายละเอียดไปบางจุดด้วยเหตุจำเป็น แต่วิธีการที่ผมอธิบายก็ไม่ใช่เรื่องโกหก เลยไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะหาช่องโหว่ในเรื่องที่ตัวเองเล่าได้
“ผมไม่ได้จะบอกว่าวิธีนี้มันสมบูรณ์แบบนะครับ แต่นี่คือทางที่ดีที่สุดเท่าที่ผมทำได้ด้วยความสามารถตัวเองตอนนี้แล้ว”
ผมพูดจบแค่นั้นแล้วรอให้หัวหน้าแผนกเป็นฝ่ายพูด แต่กลับพบเจอเพียงบรรยากาศเงียบสนิท สายตาของทุกคนในห้องจ้องตรงมาทางผม
“…..”
ความเงียบสงัดนั้นชวนให้รู้สึกน่าอึดอัดใจ
จนกระทั่ง—
“ว้าว บ้าไปแล้ว… ท
