“เชี่ย!”
ผมกระโดดพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันทีที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวจากข้างหลัง แล้วเอื้อมมือคว้าเก้าอี้ ขว้างเข้าใส่ร่างเงาด้านหลังผมตรง ๆ
โครม!
เสียงกระแทกดังก้องกังวานไปทั่ว ผมเหลียวหันไปมอง
‘นั่นไง!’
คราวนี้ ผมเห็นมันแล้ว
ในวินาทีที่ผมหันกลับไป บรรยากาศพลันเย็นยะเยือก เงาร่างสูงตระหง่านที่มีเค้าโครงคล้ายมนุษย์แต่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นตรงหน้า ร่างของมันสั่นไหวราวกับกลุ่มควันที่มีรูปร่าง
แขนสีดำแข็งแรงเลื้อยเข้ามาหาผม นิ้วมือเหยียดตรง รัดเข้าที่ลำคอและกำรอบ ๆ เอาไว้
ผมไม่มีเวลาได้ทันตอบโต้ก่อนที่มันจะคว้าถึงตัว
“…..!?”
ตอนนี้หายใจก็ไม่ออก กรีดร้องก็ไม่ได้
ความรู้สึกหนึ่งเดียวที่มีอยู่คือหวาดกลัว มือขวาพยายามเอื้อมไปแกะสิ่งที่รัดคออยู่ออก แต่ไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหน แรงบีบของมันก็แข็งแกร่งมากเกินไป
เรี่ยวแรงของผมเริ่มเลือนหาย แห้งเหือดออกไปเพราะความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้ ทุกวินาทีผ่านไปด้วยความหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ และในไม่ช้า แรงฮึดสู้ของผมก็เริ่มมอดดับ แขนขาอ่อนแรงลง ความมืดมิดทยอยคืบคลานเข้ามาใกล้ รอคอยที่จะกลืนกินผมไปทั้งตัว
“อึก—!”
ความสิ้นหวังเข้าครอบงำ ผมควานมือไปทางด้านหลังจนสัมผัสได้กับอะไรบางอย่างแข็ง ๆ
แล็ปท็อป…?
นิ้วมือกำรอบมันไว้แน่น ผมยกขึ้น เตรียมจะฟาดลงบนเงาน
