ั้น— จนกระทั่งความทรงจำหนึ่งเข้าวาบผ่าน
โถงทางเดิน แสงไฟ
ความคิดบางอย่างผุดขึ้น ไม่มีเวลามามัวลังเลแล้ว
ผมพลิกแล็ปท็อปมทางด้านหน้าตัวเองด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ หน้าจอจ่อตรงกับร่างตนนั้น
“….!?”
ปฏิกิริยาเกิดขึ้นทันที!
เมื่อแสงจากหน้าจอแล็ปท็อปสาดไปโดนร่างเงานั้น มันก็สลายตัวหายวับไปจากสายตา พร้อมกับแรงบีบตรงลำคอที่มลายหายไปด้วย
ตุบ!
ผมทรุดตัวลงและหอบหายใจ ตะเกียกตะกายถอยหลังหนีโดยที่ยังกอดแล็ปท็อปเอาไว้กับตัว จนกระทั่งหลังชนเข้ากับมุมห้อง ลมหายใจของผมถึงเริ่มกลับมาคงที่
“ฮ่าา… ฮ่าา…”
ทุกสัดส่วนของร่างกายกรีดร้องขณะที่ผมพยายามประคองทัศนวิสัยให้ชัดเจน ช่วงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วคล้ายคลึงกับการเคลื่อนไหวของลูกสูบรถยนต์
หัวสมองแทบจะคิดอะไรไม่ออก ปอดปวดแสบปวดร้อนไปหมด
ผมเกือบจะหมดสติอยู่รอมร่อ แต่ก็รู้อยู่แก่ใจว่ายังสลบไปตอนนี้ไม่ได้
‘ฉันจะ… วูบไม่ได้’
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง พยายามเรียกความคิดอ่านกลับคืนมา
มันดูเป็นไปได้ยาก แต่ในที่สุดผมก็พอจะใช้หัวคิดวิเคราะห์ได้อีกครั้ง
ตอนนั้นเองที่ผมเริ่มประเมินสถานการณ์และมองไปรอบข้าง มันมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอแล็ปท็อปฉายอาบทั่วบริเวณ เงาที่อยู่รอบกายทำเอาผมขนลุกซู่ไปหมดทั้งตัว แม้แต่การสั่นไหวเพียงเล็กน้อยของพวกมันก็ทำให้ผ
